Page 120

۱۱۵ کسی را نیافتم. در پیش بر امده کشتی قایق نشسته هوای صاف بحر را بکمال نشاط تنفس میکردم . آهسته آهسته دمه بحرارت شمس زایل شده میرفت . ضیای شمس طرف افق شرق را تنویر نمود. سطح دریا شعشعه پاش گردید . از نقطه طلوع تا بجائیکه من بودم يك خط سیمینی تشکیل یافت . ابرهای پاره پاره شده از تاثیر شعاع شمس الوان لطیفه پیدا نمودند. من بتماشای طلوع شمس غوطه خوار حیرت بودم که برزینه صدای پایی بگوشم برخورد . بگمانم آمد که کپتان خواهد بود. بر پاخواسته برای ملاقاتش پیش شدم . دیدم که کپتان نمو نی بلکه کپتان دوم که در ملاقات اول با کپتان نمو به پیش ما آمده بود از زینه بالا برامد . چنان وانمود که گویا هیچ مرا ندیده است . هیچ التفاتی بمن نکرده با دوربین بزرگی که بدست داشت هر طرف افقرا بمعاینه کردن مشغول گردید . بعد از انکه هر طرف را بکمال دقت معاینه نمود دوربین را فرو آورده باز پس بسوی زینه آمده این چند کلاتیکه عیناً درینجا مینگارم بر زبان آورد : « نوترون ره سپوق لورنی ویرج » آیا این کلمات چه معنی دارد ؟ هیچ ندانستم ! و اینسخن او از ان بخاطرم مانده که هر روز وقت صبح که من بر سطح کشتی میبرامدم همین کپتان دوم نیز آمده همین کلماترا میگفت پنج روز بلا تغییر هر روز وقت صبح نوتیلوس بر سطح بحر بر امده منهم بر سطح آن میبر امدم و از کپتان دوم همین کلماترا میشنیدم و بعد از ان علامت فرو آمدن کشتی را در زیر بحر حس کرده فرو میآمدم . کپتان نمو را از یکهفته هیچ ندیده ام ، و ازین سبب خیلی متحیر مانده بودم . شانز دهم ماه تشرین ثانی بود که به اوتاق خود با ندلاند وقونسه ی داخل شدم که برسر ميزيك پاكت سربسته بنام خود افتاده دیدم .