Page 66

۳۳ طوطی طبعم بدام اشتیاق افتاده است ناطقای ناله شبگیرش نمیدانم که چیست چون خدنگ غمزه آن شوخ ستمگر در دلم خورد الی سوفار و نخجیرش نمیدانم که چیست با دو زلفین درازش شرح طولانی بود باعث تقطاب و تبخیرش نمیدانم که چیست کشور دل را خود عشق کرد زیر وزبر در تفکر مانده تعمیرش نمیدانم که چیست صبح ام مرغ چمن در بوستان آواز کرد عقل و هوشم رفته و کبرش نمیدانم که چیست غرق بحر حیرتم هر گز نمی یابم کنار قصه گیتی و تحریش نمیدانم که چیست سر نوشتم منشی دوران بخون دل نوشت بیقرارم لیک تفصیرش نمیدانم که چیست شیوه شیرین که صد فرهاد و خسرو می کشد آرزوی خنجر و تیرش نمیدانم که چیست سر بسر فن وفون عشق در زل سحر این قید و نقل و اساطیرش نمیدانم که چیست تیر آهش بار هم می گذشت از ندر وافق در اجابت حال تاخیرش نمیدانم که چیست چون سمندر جایش شد مسکنش در نار هجر شد مقامم نار و تاثیرش نمیدانم که چیست طالع شورین هر زمان جنگ است بخواب رفتی چومستانه و شب دنگ است ز هجر لیلی خود آن چنان شدم مجنون اگر بروضه رضوان روم دلم تنگ است بکوی دوست سیدن کجا بود هیهات سمند بخت حقیرم درین میان لنگ است