Page 56

۲۳ فلک بیاد فنا داد خانمان مرا ربود دست قضا طاقت و توان مرا چو صانع ازلی طارمم زبر جد ساخت گداخت کوره هجر و فراق جان مرا مرا که صحبت یاران چو گل پریشان شد بسوخت آتش غم مغز استخوان مرا زبسکه نعره زنم از جفای چرخ کبود ملک باوج فلک بشنو فغان مرا غم زمانه بیک بار پایمالم کرد که انس و جن نتواند کند بیان مرا زبان خامه به املا همیشه و رقاصه اگر شروع کند شرح داستان مرا بوقت فصل بهاران سحاب نیسانی تعجبات کند چشم خون فشان مرا چو بلبل سحری نالهای زار کنم گرفته زاغ و زغن جای و آشیان مرا شفای در دل مستمند میباشد بزبر بگیرد اگر شعر در فشان مرا محب آل نبی از برای قتل عدو تیغ فتح دهن چو سر زبان مرا چو بزم عیش بنا میکنند اهل طرب برای نغمه برندرشتهای جان مرا نماند عایشه طاقت و قرار شکیب جنون عشق برد روح و هم روان مرا طاق ابروی تو چون قبله حاجات مرا سرکوی تو بود طور مناجات مرا تخت پیشانیت ایی چو طلوع سحر بهر دعوت شده محتاج تجلات مرا