Page 57

۲۴ چشم جادوئی تو چون عین سواد شب قدر در بیابان خطر هست چومشکوات مرا تیرمژگان پر آشوب توای رشک قمر هست در جلوه گری دفع بلیات مرا زلف مشکین شکن در شکنت زهر جبین میکشد رشته او سوی خرابات مرا نیست بر لوح دلم جز الف قامت تو غیر سودای رخت نیست خیالات مرا ذکر اوصاف جمیلت نتوان گفت بلیک خواندن یک ورق از حسن تو بیهات مرا استاد ازلی بر همه تعلیم نمود داد الحمد و پس آنگه التحیات مرا گلغذار که می زشهد شکرست شیرین تر گرمیشر شود اینست سعادات مرا چون مه چار دهم زیر نقابست نهان گر ببینم بود این اسعد ساعات مرا طینتم را چوزخاک در میخانه سرشت ساکن دیر شدم نیست عبادات مرا دلق و سجاده گرو شد بهوای می ناب ایک سرمو نبود هیچ نطاعات مرا ساقیا گر مدد از پیر مغان می طلبی جام لبریز بده در همه اوقات مرا جلوه سرق در دار قضا بردم چون مفتی شوق نمود حبت تو اثبات مرا خرمن زهد مرآتش عشق تو بسوخت داد بر باد فنا عقل وکمالات مرا بندبندم چوسلم تیغ جفای تونمو دل سنگت نکند هیچ مراعات مرا کعبه بیضانم دال نقش نبی هاشمی بو که فریاد رسد سید سادات مرا این نیر