Page 351

۳۱۸ زبان آن کسے برید بادا که گوید نخل من از پا در افتاد رباعی نوبهار گلشن حسنت خزان شدای پسر مادر سرگشته ات را خاک عالم شد بسر چون کنم واحسرتا افسوس ارمان درغ کاشکی پیش از تو رفتی مادرت همچون پدر رباعی شهر زنان و دشت بیلان خانه ات مجنون فیض طلب دل دیوانه است روز مرست و شب بخودم خویش گفتار مرد و زن همه افسانه است رباعی ما در فیض طلب گوشه نشین ست شب و روز لعل یکدانه اوزیر زمین ست شب و روز سینه مجروح دل افگار و جگر پر خونت مردمان مطلب تاج و نگین ست شب و روز رباعی قادرا الله فیض طلب از تو میخواهم حیات سم بحق ذات پاک بهترین ممکنات پیش قدرتهای تو سهل ست حی لایموت نزد مخلوقات تو هر چند نمایند مشکلات رباعی نگر چرخ گردون چها میکند گل و بلبل از خود جدا میکند مگر چرخ گردون چها میکند