Page 352

۳۱۹ خزان می کند گلشن عیش را نجار جفا مبتلائی مرا رباعی فیض طلب نور هر دو دین من مونس قلب آرمیده من مرهم ریش سینه مادر هم عصای قد خمیده من رباعی رنجها بسیار بردم ای ضیای حزین صفدر میدان شدی هم شاعر شیرین سخن عاقبت از گردش افلاک بخت واژگون خورد تو تیشه را بر فرق خود چون کوهکن رباعی از غم یکدانه خود بیقرارم روز و شب در میان نار هجران او بگشتم بی تاب باز میخواهم حیاتش را ز حی لایموت هم بحق ذات پاک سید عالی نسب رباعی بیا ای فیض طلب ترک سفر کن خیال جاهلی از سر بدر کن اگر هر چند داری ذوق کشمیر بحال مادر بیکس نظر کن رباعی که گفته بود بپامیروی بسیرانی شهید اکبر و هم داغ بر جگر آنی