Page 327

۲۹۴ نیست بر صفحه دل جز الف قامت تو بتیو از شاه گدایان همه عارست مرا رباعی از دست تو شد خراب ملک دل من شد کوی فراق ای صنم منزل من میسوزم و میسازم و میگریم زار جز اشک ندامت بچه حاصل من رباعی بملک غربت افتادم خدایا دل پر حسرت افتادم خدایا برون آری مرا زین ورطه غم بحق شاه شاهان غوث الاعظم رباعی گر گفته بود که عایش خوار و زار شود دو چار مردم ناجنس و نابکار شود فتاده ام به بلائی که شرح نتوان کرد مگر حمایت من لطف کردگار شود رباعی من داغ بدست خود نهادم جگرا سرگشته چو من بهر نبود دیگرا بگذشته مرا مرض ز قانون شفا چون رفت مرا از نظر آن نور بصر رباعی از دست فلک دامن صبرم چاکست عالم بسرم چو گردش افلاکست افغانپسلی