Page 328

۲۹۵ افسوس افسوس ہزار ارمان انسا چون خوابکه آخر بدو مشت خاست رباعی سرمایه عیش و شادمانی دلبر وی چشم و چراغ زندگانی دلبر گر حور جنان بمن شود هم بستر من بهر ترا کی بدهم جای دگر رباعی افسوس که گلرخان کفن پوشیدند از بادهٔ موت هر یکی نوشیدند کردند و داع الی یوم الحشر بیهوده دو روز در جهان کوشیدند رباعی عشق تو مرا خراب دارد هجر تو مرا کباب دارد یا رب چه قیامت است ندانم کین طره پیچ و تاب دارد رباعی در بوستان سحر شد ما ز مهر یک گلی هوش و خرد ربود ز من صوت بلبلی در گوش گل نسیم سحر گفت این سخن بر باد رفت جمعیت چند غافلی رباعی سیمین بدن گلرخ یاقوت لبی دل برده ز من بیک نگاه عجبی