Page 283

۲۵۰ گل رویت نمیگنجد بتقرير مبادا ملک حسنت را تغیرا ندارم تحفه جز جان شیرین فدایت میکنم خواهی نخواهی لعالیه نظر کن از عنایت الهی یا الهی یا الهی شب و روز بیقرارم ز فراق جور قا بت گلرخ شکر لب صنمی فرشته خو رخش همچو ماه تابان قدش همچو سرورستان بخدا که حور رضوان نبود بدین نکو ز سواد چشم مستش شب داج گشته روزم ز خدنگ تیر مژگان کشدم بطرف عدوا در معدن ملاحت گل گلشن نزاکت سحر از نسیم کویش بچمن وزیده بو بدوام دولت او که مدام بر سر است که مقیم درگه او نرود بهیچ سو چه قیامتست جانان که بصحن باغ و بستان همه بلبل و هزاران چو فکنده های و هو نشود ز صفحه دل خط نقش دوست باطل و بدش اگر ز طوفان ند ماند شست و شو دل مستمند را بوصال اگر بنوازد نبود بخاطر من دگر هیچ آرزو جگرم ز غصه خون شد بکه درد خویش گویم نه دلی که طاقت آرد نه زبان گفتگو بود آنکه حق پرستی بخذ ز تار زلفش بجراحت دل من دو سه بخیه رفو چکنم چه چاره سازم ز فراق آن ستمبرا دل عالیه ربوده بشکنج زلف مو