Page 263

۲۳۰ یا رب این ابروست یا محراب حاجات حصون حقة پر گوهرست یا چشمۂ آبحیات قامتست این با الف یا سرو بستان ارم از خط سبزش نکوئی داد یا خضر صحیح همچو محبوبی نباشد به بحر و بر دگر یا کمان قبضۂ سلطان بی پرواست این معدن یاقوت یا خود مهر باللہ سر است این یا مگر شمع هدایت بهر دلها است این یا بگرد ماه تابان عنبر سارا است این زابتدا تا انتها بمثل و بهمت است این عالیٹ شرحش نگنجد بلوح روزگار هر چه گویم در صفاتش برتر و زیباست این بتا بگلشن جنت روم چسان بتیو قسم که جز سر کویت به نیم جو نخرم کجار وم زکه پرسم مقاصد دل خویش سحر باد وصالت شدم بطرف چمن بپیش شمع رخت جاند هم چو پروانا شکیب و طاقت و صبر قرار و هوشم رفت زفرقت تو مساویست شب و روز برن ببین که شهرہ شہرم بهر ورزی تو مرا که دوزخ سوزان بود جنان بتیو اگر دهند بمن حشمت کیان بتیو مرا که نیست دگر هیچ در جهان بتیو که بود بلبل شوریده در فغان بتیو نکر که سوخت مرا مغز و استخوان بتیو بیاد رفت مرا جمله خانمان بتیو و ما دست مرا دیده خونفشان بتیو گذشته ام زسر نام و هم نشان بتیو نظارم