Page 256

۲۲۳ خوش بود عشق نالک بهنگام شباب چون ترا یکرمقی هست درین کوش بیپیش شد چو اوراق گلم صحبت یاران بباد گر بافلاک رسد قصه نشاط و طربت چشم بر هم زدن این عمر گرامی گذرد جرمت هرچند بقر ی نگنجد لیکن دارم امید ز لطف و کرم ربانی عهد پیری چو شد از خویش گریزان بودن همدم و همنفس لاله عذاران بودن چون سر زلف بتان در پریشان بودن آخر از فعل بد خویش پشیمان بودن ایخوش آنقوم که خواننده قرآن بودن منتظر بر کرم و رحمت رحمان بودن جامه مغفرتم خلعت ایمان بودن عالیش گر شرف کون و مکان مطلبی کلب کوی حرم شاه خراسان بودن یکباره مشو ز پرده بیرون وابسته آن کمند مشکین یارب که مباد هیچکس را جاریست ز هجر آن دل افروز دل در کف اختیار من نیست عالیث خسته دل خویش عالم بجمال تست مفتون رسوا شود عاقبت چو مجنون همچون من خسته دل پر از خون از دیده سرشک عشم چو جیحون پیش که کنم شکایت اکنون خواهد ز خطا و لطف بیجون