Page 217

۱۸۴ دو دست تحیر بسرداشتم برای دو روز امتحان آمدم بصحرا نوردان ژولیده مو چو پرکار اندر میان آمدم بود قوتم از خون دل صبح و شام بنظاره دوستان امدم برای می کز تبسم واحد بدرگاه پیر مغان امدم خرابست عالیش بی نوا طبیبا توئی مهربان آمدم من بدام عمل خویش گرفتار شدم زانکه سرگشته شب و روز چو پرگار شدم تا شدم بسته زنجیر سر زلف دو تا سینه مجروح و جگر خون و دل افگار شدم بلبل آسا همه شب تا بسحر مینالم بخت بدبین که جدا از گل بیخار شدم رفته در خواب گران وصل ترا میدیدم اثری هیچ نبودست چو بیدار شدم خوش بود سایه بید و لب جوی می گشت چون بنبینیم رخ تو از همه بیزار شدم حقه لعل و گهر آنکه بهایش نبود گر فروشند بجان نیز خریدار شدم عاقبت کار جهان هیچ و غم و شادی هیچ عبث از بیخردی همدم اغیار شدم برو ای باد صبا مژده دلدار بیار منتظر روز و شب اندر ره اخبار شدم نیست در زیستن بقا عالیشه عمر بر باد شد اکنون چو خبردار شدم [ILL]