Page 204

۱۷۱ بدیدم بتی گلرخی پر دماغ چونسرین که استاد در صحن باغ قدش سروبستان خلد برین فروغ رخش اخجلت چراغ اگر خضر بیند جمالش بدل ز هجرش شود لاله سان داغ داغ پری پیکری مهوشی سیمتن بکف پر می ناب دارد ایاغ بگفتم که با ناقصانش منوش کجا طعمه باز و چنگال زاغ شمیم ریاحین نیابے زکاۀ هم الحان بلبل نیاید ز زاغ بده ساغری زان می ارغوان که از غسم بکمے به گردم فراغ شب و روز عالیشه چون طرز یری بدنبال معشوق دارد سراغ مخزن عمر گرامی چون تلف شد حیف حیف بود در بی بها لیکن صدف شد حیف حیف گلشن دوران که بود اند رلطافت بی نظیر سنگ و بویش از خزان چون مختلف شد حیف حیف ماد گیتی که می پرور د فرزندی بنام از قضا فرزند پهلویش ناخلف شد حیف حیف روز کار اهل عالم سر بسر شد واژگون روستائی جانشین باشرف شد حیف حیف آن پری پیکر که پنهان داشت رخ از آفتاب این زمان بالغوه گویان منحرف شد حیف حیف آنکه خود را روز و شب مستوره دوران شمرد عاقبت رسوا عالم هیچو دف شد حیف حیف