Page 179

۱۳۶ چوشمع از فرق تا پا سوختم نبودم از وجود خود خبردار شب و روزا فراق آن سبر گداز د جسم اندر کوره نار نه گنجد جرمم ار هر چند بیداد عطایت بحدست لطف نجرواد بحالش نظر کن از عنایت بحق احمد و محمود مختار شرف آفتاب را بنگر جلوه پیچ و تاب را بنگر آفرین بر جمال رعنایش گیسوی مشکناب را بنگر سرو پیش قدش خجل مانده غمزه پر عتاب را بنگر دهنش چشمه ز آب حیات عارض پر گلاب را بنگر باغ حسنش گرفته باج زخلد درج در خوشاب را بنگر شیشه خوئی ز برگ گل نازک شوخ عالم خراب را بنگر چشم پوشیده میگذرد از من مستی غرق شراب را بنگر کشت ما را بغمزه جادو روز محشر حساب را بنگر ماشاء الله بدین کرشمه و ناز هم سوال و جواب را بنگر دل ز من برده رخ نهان دارد مه زیر نقاب را بنگر چون