Page 161

۱۴۸ سمنبر چون کنعان بحسن خویش مغرور بخون عاشقان دستش عجب نے رنگ حنا دارد گهی اندر عتاب و که بلطفت نازنین من لب لعل شکر خایش عجب تو و شما دارد قرار و طاقت و تاب و توان از بین بر بت نامهربان من عجب جور و جفا دارد گرفتار شب تارم ز احسانش رها دارم اگر موی و روی آن لبر عیب شام صبا دارد دل از من بر دو رخ پنهان کند آن گلعذار من اگر محبوب بی پروا عجب طور و ادا دارد چگویم وصف سیمین بر سرتا پا پری پیکر بگفتار مسیحاوش عجب قول و دعا دارد بیاد جانب بستان شنو از بلبل خوشخوان ز هجر خار و وصل گل عجب نے کر و ثنا دارد بده ساقی می نابم که کام دل ازو یابم سرور مجلس مستان عجب نشو و نما دارد می گلرنگ مستی شد کام از ساغر عشرت نسیم گلشن رویش عجب بوی و فا دارد گدای درگه آن خسرو عالیجنابم من که کتر جود و احسانش عجب نفع و سخا دارد ندارد عایشه میجا بدون او برگردون بمن فیض عمیم او عجب لطف و عطا دارد کیست کو آمد درین عالم نمرد داغ حسرت بر دل از گردون نبرد ساقیان بزم موت آب عنب عاقبت زین تاک میباید فشرد پیر و برنا و گدا و پادشاه جان بجانان جهان باید سپرد روز