Page 138

۱۰۵ خدنگی ز مژگان رها کرد چون غریق جگر تا بسوفار کرد شناور نبودم ببحر فراق فتادم از اغم نگونسار کرد بان دلربا چون شدم اشنا دلم را چو منصور بردار کرد ندانم بدوران چکردم گناه چرا پایما لم بیکبار کرد بخواب عدم رفته بودم محبت مراز ود بیدار کرد وصالش چوشد غایب از نظر مرا نیز از هجر بیمار کرد الها فلک راکنی سرنگون مرا روز روشن شب تار کرد بعایشه آن خسروخوبر ترحم ز الطاف بسیار کرد چونکه من ناله کنم جمله ملک مینالد از غم من ز سما تا بسمک مینالد انس وجن حش وطیوریکه بد هرند مه گل و گلشن خس و خاشاک و خسک مینالد قمری و بلبل و مرغان سحر خیز همه عندلیبان چمن زاغ و کلک منالد سفله پرورشده ایام از ان نالانم چون زر قلب کز وسنگ محک مینالد کردکارا تو بداد دل عایشه برس کز جفا و ستم وجور فلک مینالد