Page 117

(۲۲۰) در باب فقرۀ فرمان جناب مدعی علیه هذا از اصل مقصد عدول وحرف را لباس پوشانیده میخواهد دفاع خلاف واقع کند ، فرمان میگوید که نظر بندی شما هم بقرار خواهش شما بود و حال که ارادۀ خانۀ خود را کرده اید بروید مدعی علیه هذا میگوید که «سید حسین مرا با دیگر نفری غير مهذبانه محبوس کرده بود بمشورۀ همگنان بذريعۀ عبد الرحمن خان پسر ملك داد محمد احوال دادیم که بطور مهذبانه در ارگ الی زمان حصول اطمینان تان نگهداشته شویم از لفظ نظر بندی شما بقرار خواهش شما تذکار این جمله است » من مدعی علیه ادعا میکنم که وقوع این جمله بعد ازان شده که سید حسین شما را محبوس کرده بود و محبوس بودید اگر قبل از گرفتاری که شما را سید حسین محبوس نکرده بود با هم مشورت کرده می بودید که در صورت رهائی کدام روز از دست شان اذیت میشویم و شما این پیغام را میکردید و باز چنین فرامین بهر کدام شمايان ميرسيد حال جای اشتباه نبود زمانیکه شما در عین محبوسی همچه پیغام نموده باشید مضمون فرمان مصدق آن شده نمیتواند بلکه شهادت میدهد که گرفتاری شما بدست سید حسین برضای شما بود بدلائلی که درج اصل دعوای ست (۱) ومویدات آن بقرار آتی میباشد . اول : اگر این گفتۀ مدعی علیه هذا درست می بود باید همچه فرمان متحد المال در رهائی باقی محبوسینکه بجمعیت او بودند اسمی هر کدام میرسید ، چرا اسمی هیچ کدام همچه فرمان نشده ؟ تخصیص مدعی علیه هذا درین تعمیم از چه رهگذر است ؟ دوم : شاهد این فرمان میرزا قطب الدین خان ساکن چهار آسیاب میباشد (۲) که در نزد میرزا غلام قادر سر منشی سید حسین کاغذ حبیب الله را (۱) ملاحظه شود فقرۀ [۱۸٤] (۲) میرزای مذکور در ریاست حاضر وتصدیق حصۀ دوم فقرۀ ۲۲۰ را نمود !