Page 210

شماره (٥، ٦) ۳۱ جلد و سال اول در قبال من مجسم شوند؛ مرا مخاطب ساخته خواهند گفت : ای سقراط ! تو در چه خیالی ؟ تصور میکنی: بدون آنکه مقررات قضات وطن طرف احترام عمومی باشد؛ میتواند باقی بماند؟ مگر حیات خود را با مدیون نیستی؟ و تربیت و تعلیم و همه چیزت از ما نیست؟ کسیکه وطنش را دوست و محترم میداد؛ باید در راهش از همه چیز بگذرد؛ اگر وطن میخواهد که تو حبس و زنجیر شوی یا اینکه بجنگ رفته تمام خون خود را در راهش بریزی؛ باید بلادرنگ عزیمت نمائی! زیرا اینجا است تکلیف و. در قشون، جلو قضات، و همه جا باید اوامر وطن را اطاعت کرد. پس بمیر در صورتیکه ما ترا محکوم باعدام کرده ایم! اگر باشرفانه بمیری؛ قربان بی عدالتی مردم شده و هرگاه ننگینانه ازین جا فرار نمائی، خلاف را بخلاف مقابله نموده و بمعاهده که ترانسبت بما متعهد ساخته است؛ قصور ورزیده : بخودت، بهم وطنانت ، بادوستانت