Page 72

۶۷ بر چشم پر خمارش در دیده تا نظر کرد بادام و نرگس باغ شد شرم سار ابرو هوشم نمانده بر سر عقلم نمانده برجا بر دست رحمت از من آن گل عذار ابرو مشک شد دلم از تیر ناز آن کمان ابرو هدف پندار دم نازم ز شوخیهای آن ابرو چو بسمل میتپد دل بر برم از شوخی نازش تعالی الله چه نیرنگست کردم من از آن ابرو بظاهر گر شهیدم میکند شمشیر ایمایش ولی می بخشم در باطن عمر جاودان ابرو ز عکس ابروی او ماه نو گل کرد در گردون بچشم اهل عالم اینکه دارد آسمان ابرو قدح هر لحظه از رنگی برنگی میشود ایدل فتاده گوشه چشمش یقین دانم بلا ابرو بصد بیدادت ایدل میکند بسمل مکن نال مشو غافل ز گشت اشارات آن ابرو نه میشو د محجوب ز چشم فلک ایدل نماید گر قیامت جلوه من پنهان ابرو چسان نبود دلم چون خانه زنبور از نازش که باشد ناوک بیداد مژگان کمان ابرو چشاند شربت شهد شهادت رحمت ایدل بنازم من ز موج دشنه آنجا بتان ابرو قصیده بیدل ایدل میکند بسمل مکنجان نال؟ (marginal text)