Page 70

جلد اول ۶۱ کتاب القاضی قاضی این طفا را حکم هست در دو روایت برگزیده شده و در کتاب خزانه زیاده کرد این ایقاع قاضی اکشاپ هستم برین مدعا و حکایت شده است در کتاب تمه اختلاف علما درین ایقاع قاضی حکم ثابت شده است نزد مرجم و حق همین است که حکم است چنانچه در کتاب قاضی خان تبسیر آن کرده است و ذکر کرده در کاشاکی بانی که صح حکم بودن این قوالی کا شی ثابت شده نزد من مسل است وانا انه لف مفید است پر اصل نیست که کمک باشدی را از جوینها تین این ایقاع نمی ست ک افد و جاری کردید تیم حکم را بتر واما ام الفاخر ا فقوا علی اساس فجعل المدعى عليه قضاه بالحق كأمره بالاخذ مند و حلال والمرد يصرف كذا من وقف الفقراء إلى فقد من قرابة الواقف الذي حكم حتة لو صرف الى فقير اثر هـ (ردالمحتار) و اما امر قاضی پیش تقص کرده اندعا بر اینکه زمرد و قاضی بستان نور مد عیلیکم هست درام و دست ها که همت مقاصی برق فقیه اند یلی و انفاق کردهاند ما برایکه مرقاضی بصرف نمودن مقدار معلوم از مالی که وقف باشد برقرا بوانج فقیری از قریبان وقف کننده حکمیست تا اینکه اگر صرف کند آن مقدار معلوم را بفقیر دیگر غیرآن تبسیرا و ان صح است و اذا شهد الشهود عند القاضی بدین او عين أو عقار و عدلوا فقال القاض للمشهود عليه ادي الحق خالف هولدار و قال له ما ارى لك في هذا الدار حقا لم يكن ذلك قضاء حتى يقول نفدت عليك الفضاء في كذا وكذا لان عند قوله ادى الحي ولو قال انظر لم يكن ذلك قضاء (قاضيخان ) وهكل ا كان يقدر الشيخ الامام ظهير الدين المرغيناني وكان مقط از اظهرت عدالة الشهود و رفعوا بين محدودة فقال القاض للملا على من ادق من الكلية كما لمقا ومنك يقول مركم این دین کا علیمی وتی که شاهدان د نده قاضی مبنی یا عینی یا زمینی و ظاهرشد عدالت ایشان پر کفت قاضی مرآن شخصی که کواهی بر او داده شده بود که خود و میشود کین که این حق آن سکیست که شاهدی برای او داده شده یا گفت دور اکه نمود و میشود بین حق ترا در بین سرای حکم نمیشود این تواحاضیکنی سیکه و این وجاری کر دیه را در این چنین یا این قا کمی شد میشود بی من نخی است کان میگیم وارک و یا نان کان میشیم کمیشود این او مین کی فتو میداد