Page 627

جلد اول ۶۱۸ کتاب ادب القاضی و بیان کرد که در آن چیزی که قبض کرده بود مهر اقرار دات بود و آن ردات انست که مردوم عوام آنرا مس گویند و رساند آنواقعه را بقاضی پس طلب کرد انقاضی مسلم آنرا و حال انکه خصم او منکر بود و میگفت که در حصای من سره بود و نمیدانم که آیا این در محافی نامسره از ان حصهای من است یا نه پس آیا معتبر قول قبض کننده است یا قول دهنده و تحریر کلام در ین مسله ذکر شده است در کتاب تنسیه باینطریق که شخصی بکرا یه گرفت چهار پائی را تا بغداد بده در هم و داد وه در هم را بصاحب چهار پائی پس چونکه رسید ببغداد رد کرد صاحب چهار پای بعضی از ان درمها را و گفت که این دمها نامسره یا ستوقه است پس معتبر قول صاحب چهار پایست زیرا که او منکر است از تمام گرفتن حق خود و منکر است از گرفتن درمهای سره و کذای المبسوط قال واذا کان اجرا دار عشرة دراهم او قفیز حنطة موصوفة واشهد المؤجرانه قبض من المستاجر عشرة دراهم او قفیز حنطة ثم ادعی ان الدراهم بنهرجة او ان الطعام معیب فالقول قوله مکر د د المحتاج و ذکر شده است در کتاب مبسوط که گفته است امام محمد رحمة الله علیه وقتی که اجرت سرای ده درهم باشد یا یک پیمانه گندم صفت کرده شده و اجاره دهنده شاد بگیره یعنی اقرار کند نزد شاد ان که بد دستی که قبض کرده ام از اجاره گیرنده ده در هم یا یک پیمانه گندم را بعد ازان دعوی کند که آن درمها نامسره بود یا آن طعام عیب دار بود پس معتبر قول اجاره دهنده است که قبض کنند ه است وان کان حین اشهد قال قد قبضت من اجرة الدار عشرة درهم وقفیز حنطة ثم يصدق بعد ذلك علی دعاء العيب ولم يعرف وكذالك لو قال استوفيت اجر الدار ثمر قال تجدته زيوفالم يصدق مسلسة و لا غير هـ مكر د دالمختار واگر در وقت شاهد گرفتن و اقرار کردن خود گفت که حقق قبض کرده ام از اجرت سرای ده در هم یا یک پیمانه گندم را ناشکون کرده میشود بعد از ان گفته او در دعوی نمودن عیب کندم و نا مسره بودن درمها و همچنین حکم است