Page 626

جلد اول کتاب ادب القاضی ٢٠٧ انرا باقرار اول خود و همچنین راستگوی کرده میشود درین محل ال که بر من ده درم نقود است از سبب قرض یا بهای چیز فروخته شده ولو قال غصبته مختصرا طس او اودعنی عثراً طس ثم قال هی کاسند تصدق بمجوا اگر شخصی گفت که غصب کرده ام از فلان ده بل یا امانت نهاده است نزد من ده پل را بعد از ان گفت که آن پلها رواج نداشته راستگوی کرده میشود در دعوای رواج نداشتن نها و ذكر في القنية مسئله مالد التجريدين ثم ادعى ال بعضه قرض وبعضه ربابها يقبل منه اذا برهن وذکره عبد القادر رح في الطبقات من ال القاب عن علاء الدین رو (مجس او ذکر کرده است در کتاب قنیه این مسئله را که اگر شخصی اقرار کرد بدینی برای شخصی بعد از ان دعوی کرد که بعض آن قرض است و بعض آن رباست قبول کرده میشود قول او درین دعوای ربا وقتی که بگذراند شاهد انرا و ذکر و و است این حکم را عبدالقادر رحمة الله علیه در طبقات از القاب از علا الدین رحمہ اللہ علیہ و نقل في نفع الوسائل انه اد اقبض المابع الثمن و نجر لاجرة أورب الدين دينه من المديون ولم ينقد الثمن ولا الاجرة ولا الدين ثم جاء بعد ذلك وفكلان فيما قبضه رديت وهو الذي نقوله العامة نحاس ورفعه الى الحاكم فطلب منه الحكم الخصم منكر يقول درا همی جياده بما يعلم هل هذا منها ام لا فهل يكون القول قول القابض او الدافع وتحرير الكلام في ذلك ذكر في الفنية بكار دابة الى بغداد بعشرة ودنعهيا اليه فلما بلغ بغداد رد بعضها وقال زيف وسوقة فالقول لرب الدابة لا ند منكر اسقاطه ولجياده (مخلص او النحاس و نقل کرده شده است در کتاب النفع الوسایل اینکه بدرستی وقتی که قبض کرد فروشنده بهای فرونی شده را یا قبض کرد اجاره دهنده اجرت خود را یا قبض کرد صاحب دین دین خود را ازین دار خود وحال آنکه سره نکرده بود آن بهای فروخته شده را و نه وجه اجرت لو له درمهای دین اپس آمدن بعد از