Page 606

جلد اول ۵۹۷ کتاب ادب القاضی بأن وكذا الاستحق المشتري من المشترى بالحكم يرجع على البايع بالثمن انكان كلامقر بالملك لبائعه لكنه لما حكم ببرهان المستحق صار مكذبا شرعا باتصال القضاء بالبينه وهمچنین وقتی که باستحقاق برده شده حسن خریده شده از نزد شخص خردینکم قاضی بر میگرد آن شخص خریده بر فروشنده بهای آنرا هر گر چه مقترمه و اقرار کننده است بملک بودن حیز خریده شده برای فروشنده خود لیکن قاضی چونکه حکم کر د تباید ان خواهنده حق پس خریدی در شرع در و نگوی گردید بسبب پیوسته شدن حکم قاضی با آن دلالت نقض يبطل الدعوى كانها يكون من متكلم واحد يكون من متكلمين كمتكلم واحد حكما نوارث ومورث ووکیل و موکل انچکه با بون نقض باطل میکند دعوی را و چنانکه متناقض از یک سخن گونید میباشد همچنین از ان دو سخن گونید و میباشد که از روی حکم مانند یک سخن گونید و مانند ماند وارث شخصی که میراث از وبرده میشود و وكيل واکمیل کننده یعنی اگر شخصی که میراث از و برده میشود نتان می کرده نموده بود و بعد از مردن او وارث او در ان حاوثه دیگر قسم دعوی نمود که با دعوای او تناقض پیدا فایده درین دعوای آن وارث تناقض ثابت میشود باطل میکند دعوای آن وارترا و همچنین است در سر جا که دعوای مورت نخود وکیل و وکیل کننده قال بو السعود في مرشد دلاله ظاهر ؟ على ما نقله الشيخ حسن الشرميات الصحيح مخد دعوای دارت في رسالة الابراء عن فتاوى الشيخ النسيلة وحيث حكى الاجماع على ان دعوا لوارث لا تسمع في شي لا تسمع فيه دعوى مورثه ان لو كان حيالهما اذا اقر مورثه بقبض ما يخصه من التركة وابراء ابراءة عاما لا تسمع دعوالوارث بعده واذا عرف هذا في الابراء فكذا في غير من بقية الموانع كمانوترك الدعوى في حق لا من جهة الارث حتى مضى خمس عشرة سنة فقولهم لا تسمع الدعوى بعد خمس عشرة سنة لا في الارث يحمل على ما اذا لم تمض الخمس عشرة سنة قبل موت مورثه (تكمله) نیز صحیح نمیشود