Page 594

جلد اول کتاب ادب القاضی ۵۸۵ که اهل آن کوچه برسانند آن واقعه را بقاضی پس بفرستد قاضی دو شخص عادل را که آند و شخص تفتیش بکنند صورت آن واقعه را برای قاضی بر کاغد پس اگر در ساختن آن راه ضرر بسیار بودای اهل آن کوچه منع کند قاضی او را از راه ساختن و اگر ضرر بسیار نبود منع نکند او را انچنیں ذکر شده است در کتاب ذخیره ولو کانت الدار فى محلة عامرة فاراد ان يخربها فالقياس ان له ذالك وافتى الكرخى بالمنع استحسانا وقال الصدر الشهيد الفتوى اليوم على القياس واذا نقضها اليجعلها من ذلك هل للجيران على البناء فى غصب فتاوى سمرقندى لهم ذلك (نص) و اگر مر شخصی را سرائی آبادی بود در محله پس اراده کرد آنشخص که خراب کند آن سرا برا پس قیاس انیست که بدرستی مر او را هست خراب کردن آنسرای فتوی کرده است امام کرخی بر منع کردن شخص از ویران کردن آنسرای از روی انحسان گفته است امام صدر شهید رحمه که فتوی در این روز بر قیاس است و فتیکه ضرر بیابند همسایگان و از ان ویران کردن آن آیا هست مر ایشانرا جبر کردن آنشخص بر آباد کردن آن یا نه در کتاب عصب از فتاوی سمرقندی ذکر شده است که هست مر ایشانرا جبر کردن و بر آباد کردن آن و فى التمه قال ابو حنيفة عليه في سكة غير نافذة ليس لاصحابها بيعها ولا قسمها بينهم لان الطريق الاعظم اذا كثر فيه الناس كان لهم الدخول للزحام بحر بدر کتاب تتمه ذکر شده است گفته است امام ابو حلیفه رحمه الله علیه در باره کوچه غیر جاری که آخر آن بسته باشد اینک نیست مرحصان آن کوچه را فروختن آن کوچه و نیست مر ایشانرا تقسیم کردن آن کوچه میان خود زیرا که راه کلان وقتیکه در آن مردم بسیار شوند هست مر ایشانرا در آمدن در ان کوچه از جهت انبوهی مردم اذا الجاران يعلى حطائي هواء شركة لم يكن للجار منعه وقال السغدى يرج بالمنع و هو مروى عن محمد رح ولد كان الدرج (بحر) اراده کرد ہمسایہ شخصی اینکه بلند کند