Page 595

جلد اول ۵۸۶ کتاب اداب القاضی دیوار خود را در هوای مشترک میان ایشان نیست مرآن دیگر همسایه او را منع کردن از شخصان نمیکرد و امام مقدسی رح گفته است بمنع کردن آنشخص از بلند کردن دیوار واین قول امام مقدسی رح فتوای کرده شده است از امام محمد وازین جهت این قول بهترست وفی الخلاصة وغيرها ارادان يتخذ داره بستانا ليس لجاره منعه اذا كانت الارض صلبة ولا يتعدى ضرر الماء الى جاره وانكانت رخوة فله منعه وعلى هذا اذا جعلها طاحونة او للقصار کا اوا رادان يبنيها حماما او اصطبلا (محرر) ودر کتاب خلاصة الفتاوی وغیر آن ذکر شده است اینکه اراده کرد شخصی که سرای خود را باغی بسازد نیست مر همسایه او باوان کردن او وقتیکه زمین آنسرای سخت باشد وتجاوز نکند ضرر آب آن باغ بخانه همسایه او واگر زمین سرای نرم بود پس است مرآن همسایه او را منع کردن او از ساختن باغ و بنابرین حمکست وقتیکه بازی آنسرای خود را طاحونه یا بگرداند آنرا بجهت گازری کردن در آن یا اراده کند که بنا کند انسرای حام یا طویله یعنی اگر مر همسایه را ضرر بود منع کرده میشود و اگر ضرر باو نمیرست بد منع کرده نمیشود والا ان القياس في جنس هذه المسائل ان يفعل صاحب الملك ما بداله مطلقا لانه متصرف في خالص ملكه وانكان يلحق الضرر لغيره لكن يترك القياس في موضع يتعدى ضرره الى غيره ضرراً فاحشاً كما تقدم وهو المراد بالبين فيما ذكر المصدر الشهيد رح وهو مايكون سبباً للهدم وما يوهن البناء سبب له او يخرج عن الانتفاع بالكلية وهو ما يمنع من الحوائج الاصلية كد الضوء بالكلية على ما ذكر في الفرق للمقدم واختاروا الفتوى عليه فاما التوسع الى منع كل ضره ما ينسدية باب الانتفاع بملك الانسان محرر او حاصل کلام نیست قیاس در جنس بین سالی آنست که صاحب ملک بکندان تصرفی را که ظاهر شود مر او را یعنی هر چه رضای او شود مطلق بکند خوا مضر همایام