Page 531

جلد اول ۵۲۳ كتاب ادب القاضی اقرار کرد ذوالید بان غلام برای شخصی که اسمی نمود آنشخص که اقرار برای او شده است ذوالید را در ان اقرار او و دوم از آنها اینکه گذرانند مدعی کشاهد را بخریدن خود آن غلام را از ذوالید پس اقرار کرد آن بان غلام برای فلا شخص غایب پس حاضر شد آنشخص دراسنگوی نمود آن اقرار کننده را در ان اقرار او بدرستیکه درین صورت امر کرده شود آن ذوالید را بدادن غلام بآن شخصی که اقرار کرده است با روی گذرانند مدعی خریداین شاهد دیگر را جهت بریدن حکم کند قاضی بآن غلام برای مدعی منخلیف کند قاضی بر مدعی باز گذرانیدن آن شاهد اول اوبر آنشخصی که اقرار برای او کرده شده است در خصومت کیسه حکم برا و شده ذوالید است باشخصیکه اقرار کرده شده است برای او مسئله سوم از انها اینکه مدعی بخریدن الان گذرانیده بود بر ذوالید تا اینکه اقرار کرد آن ذوالید که بدرستیکه این غلام مر فلانشخص غایب است اما گذاشته است اور انزد من بعد از ان حاضر شد آن فلان که اقرار کرده شده بود برای او وراسنگوی نمو د ذوالید در ان اقرار او و داد آن ذوالید غلام را با و بعد از ان گذرانند مدعی خریداران شا ابزار انشخصی که اقرار کرده شده است برای او و قاضی حکم کر دبا نغلام برای مدعی درینصورت حکم شده برانشخصی که اقرار برای او کرده شده است بر ذوالید رجل في يديه دار جاء رجل و ادعی انها داره و طلب القاضی من المدعى البيئة فقاما من عند القاضي وباع المدعى عليه الدار من رجل فبيعه صحيح حتى لو نقد ما بعد ذلك الى القاضى وجاء المدعى بشهود يشهدون ان الدارله وقد علم القاضى بيع المدعى عليه او اقر المدعى بذلك فلا خصومة بينها و انما يختار ار في يد المدعى عليه وكذلك لو اقام المدعى شاهدا واحدا ثم قاما من عند القاضي فباع المدعى عليه الدار من رجل فبيعه صحيح حتى لو نقدما بعد ذلك الى القاضى وجاء المدعى بالشاهد الاخر فالقاضى لا يسمع خصومة للمدعى اذا علم القاضي بالبيع اواقر المدعى بذلك (عالمگیری) در دست مردی سرائی بود و مرد دیگر امود