Page 508

جلد اول ۴۹۹ كتاب ادب القاضی ضامن بر دوقتيكه مدعی علیه ضامن سر خود را دار مینماید قاضی کہ بنز یکر دار مدعی علیه وکیل را بخواب كفتن مر مدعی را تا انكه اکر مدعی علیه غائب شود ممکن بشود قاضی را حکم کردن بران وكيل او و بکیرد از مدعی علیه ضامن را بآنمالیکه دعوی بران شده زیرا که قاضی قادر نمیشود بحکم کردن مكر بحاضر بودن مدعی علیه و حاضر بودن آنمالیکه دعوی بران شده و روایت اینکه ضامن دوکیل یک شخص باشند و جز این نیست که قاضی میکند این کار را که گرفتن ضامن و وکیل است از مدعی علیه نزد خواستم مدعی از قاضی این کار را وكذا لو قام المدعى شاهدا واحد فانه يأخذ منه كفيلا بنفه و بالعين المدعى به ووكلاء بالخصومة وكفيل بنفس الوكيل فان اعطاه الوكيل دون الكفيل والكفيل دون الوكيل لا تقبل القاضى ذلك منه الان يرضى به الخصم (قاضیخان) و همچنین اکر مدعی یکشاهد کذار بند پس بدرستیکه قاضی بکیرد از مدعی علیه ضامن بروط وضامن بکیر و از او بآن مال که دعوی بران شده و بکیر د مدعی علیه وکیل را بدعوی کردن و بکیرد ضامن سرآن وکیل را پس اکر مدعی علیه قاضی را وكيل داد نه ضامن یا ضامن یاد داد نه و كيل قبول نکند قاضی این کار را از مدعی علیه مگر قبول کند که راضی شود مدعی بر آن یعنی یکی از وکیل او و ضامنی فان فعل والامر بملازمته (بداية) اناء الليل واطراف النهار اما بنفسه او بغيره (قاضيخان) پس اکر مدعی علیه کرد آن کار را یعنی ضامن سر داد تاسه روز پس مدعا بوجه نیکو حاصل شد واكر ضامن نداد امر کند قاضی مدعی را بلازم بودن با مدعی علیه در ساعت شب و اطراف روز یعنی در تمام شب و روز با او باشد و برابر است که این لازم بودن بنفس خود مدعی باشد و یا بغیر او که معتمد مدعی باشد الا ان يكون غريبا فيلازمه مقدار مجلس القاضی (بدایه) وكذا لا يكفل الا الى آخر المجلس (هدايه) مكر لازم نباشد مدعی با مدعی علیه در تمامی ساعتهای شب و روز اکر مدعی علیه مسافر بوده باشد پس لازم باشد مدعی با او بقدر مجلس قاضی و همچنین ضامن