Page 496

جلد اول ۳۸۷ کتاب ادب القاضی گرفتند او را و آن شفیع سکوت کرد باطل میشود شفعه او بعضی از ان مسلمهای شمرده شده این است که شخصی دید غلام خود را که میفروخت چیز یرا و میخرید واو سکوت کرد این سکوت کردن او اذن است مرا غلام را در سلوط کری ولیکن اذن نمیشود برای آنغلام در فروختن آنچه میخر که غلام میفروخت آنرا و خواجه اوسکوست کرده بود در فروختن آن ومنها اذا بيع العبد وهو حاضر فسكت بعد العلم بالبيع ثم قال انا حر وفي بعض الروايات فانقاد للبيع والتسليم ثم قال انا حز لا تقبل قوله وفى اقرار فتاوى العتابي اذا باعه وسلمه فذهب به المشترى وهو يعقل وسكت فهو اقرار بالرق وكذا اذا رهنه او دفعه بجنايته وهو يسكت بخلاف ما اذا آجره او عرضه على البيع او زوجه او ساومه فالسكوت ههنا لايكون اقرارا بالرق (فصول عماد ی) و بعضی از ان مسلمهای شمرده شده این است که اگر فروخته شد غلامی و حال اینکه آن غلام حاضر بود پس سکوت کرد پس از دانستن او بفروختن خود بعد از ان گفت که من آزادم صحیح نمیشود دعوای آزادی او و آن سکوت کردن او وقت فروختن او اقرار است بغلام بودن او و در بعضی روایتها آمده است اینکه پس کردن نهاد و فرمان برداری کرد آن غلام مرآن فروش و سپردن را بخریم و بعد از ان گفت که من آزادم قبول کرده نمیشود آن قول او که آزادم یعنی بمجرد سکوت دعوای آزادی از او باطل نمیشود تا که گردن نهاده باشد بفروختن و سپردن بخریم و و در کتاب اقرار فتاوای عتابی در آورده است که اگر فروخت آن غلام را و سپرد او را پس برد او را آن خریم و و آن غلام میدانست بآن خریدن و بردن و سکوت کرد پس این سکوت کردن او اقرار است بغلام خود بون و همچنین حکم است اگر آن غلام راکر و داد بکسی با داد او را در بدل جنایتی که کرده بود و آن غلام سکون کرد بعد از ان اگر دعوی کرد آزاد بودن خود را شنیده نمیشود آن دعوای او بخلاف از اینکه اکردار با جاره بدهد یا پیش کند او را بفروختن و نفروشد و یا بنکاح بدهد او را یا قصد فروختن او راک