Page 489

جلد اول ۳۸۰ کتاب ادسب القاضی تاکه بزبان نگوید که این مال خود را بعاریت دادم عاریت نمیشود ذکر ابن الشحنه ان احد شریكی المفاوضة اذ اقال لصاحبه انا اريد ان اشترى هذه الجاريه لنفسي فسكت شريكه فاشترى لاتكون له ما لم يقل شريكه نعم (حموی) اگر کرد دوست این شخصه را که در سکینی از دو شریک بشرکت مفاوضه وقتیکه بگوید برفیق خود را که من اراده کرده ام که بخرم این کنیز را برای خود پس سکوت کند آن شریک او پس می خرد آن کنیز را نمیشود آن کنیز تنها مرآن خرنده را که بگوید آنشتریک او در وقت پرسیدن از و که آری بخر برای خود و من فروع هذه القاعدة ما في القنية انترقا و فى بيتها جارية نقلتها مع نفسها واستخدمتها سنة والزوج عالم به ساكت ثم ادعاها فالقول له لان يده كانت ثابتة ولم يوجد المزيل (حموی) و بعضی از فرعهای این قائلدان مسله است که ذکر شد و در کتاب قنیه اینکه جدا شدند زن و شوهر و در خانه آنزن کنیزی بود که برد آن کنیز را آنزن با نفس خود و خدمت کرد در ان کنیز مدت یکسال و شوهر آنزن عالم بود ببردن آنزن آن کنیز را وجهت کردن و بران کنیز و ساکت بود در آن مدت بعد از ان یعنی بعد از مدت یکسال آن شوهر دعوای آن کنیز کرد پس قول معتبر مر شوهر آنزن است زیرا که دست شوهر ثابت بود بر ان کنیز و موجود نشده مزایل کننده دست شوهر از ان کنیز وفي الجامع الصغير لقاضيخان بكر حلفت ان لا تزوج نفسها من فلان فزوجها ابوها منه فسكت حنثت في يمينها وسكونها بمنزلة كلامها بالرضى ولو حلفت وهي ثيب ان لا تأذن في تزويجها فزوجها ابوها فبلغها الخبر فسكتت فانها لا تحنث والنكاح لها لازم (فصول عمادى) وكذا لو حلف لا يأذن عبده في تجارة فراه يبيع ويشترى يصبر مأذوناً ولا يحنث (حموی) قال في الانيه سكت فایده درین مسئله سکوت حکم رضا دارد شيرهان