Page 485

جلد اول ۴۷۶ کتاب ادب القاضی ۲ خواہ دعوی مزاورا باشد و یا برا و باشد از جهت نا آمدن جواب از ان غائب بسبب غایب بودن او و علت در نا شنیدن دعوی بعد از مدت مقدره ترس فریقین و دروغ گفتن است و در حال غائب بودن او این ترسن نیست و تی به د ثابت نمیشود بسبب غائب تا ناود و ی کردن بر ا و پس فرق نیست درین شنیدن دعوی پس از مدت مقدره میان غائب بودن مدعی و مدعی علیه و همچنین در باقی عذر ه ظاهر انست که ماده نیست شنیدن آن دعوی را بخلاف از دو ای قف زیرا که اگر مدت ترک دعوای آن در از شد تاسی در مشال سنده نمیشود دعوای او چنانچه باین حکم فتوی کرده است در فتاوای حامدیه از جهته که فتن این حکم از آن قو میکند ذکر کرده است آزاد در کتاب بحر رائق در کتاب دعوی که نقل کرده است ارا در بن نوع که این نوح انرا نقل کرده ار کتاب مبسوط که اگر شخص ترک کرد دعوی خودرا مدت سی و سه ساله حالا میوانایقی فایده متاخرین ان اهل فتوی گفته اند که شنیده نمیشود دعوی بعد از سی و شش سال نبود شخص را از آن دعوی کردن و انشخص بعد از مدت سی و سه شال دعوی میکرد شنیده نمیشود دعوای او وفی جامع الفتاوى عن فتاوى العتابي قال المتأخرون من أهل الفتوى لا تسمع الدعوى بعد ست وثلثين سنة الاان يكون المدعى غائبا أوصبيا أو مجنونا وليس لهما ولى او المدعى عليه امير اجايرارد المختار و درکتاب جامع فتاو نقل کرده از فتاوای عتابی که گفته اند علمای متاخرین از اهل فتوی که شنید نمیشود دعوی پس از سی و شش سال فایده طحطاوی از خلاصه نقل کرده که بعد از سی سال دعوی شنیده نشود مگر شنیده میشود که مدعی غایب باشد با کودکی یا دیوانه که ولی نبوده باشد ایشانرا و یا مدعی علیه پیر ستمکار بوده باشد و نقل الطحطاوي عن الخلاصة لا تسمع بعد ثلثين سنة (رد المحتار) و نقل کرده طلحاوی از کتاب خلاصه الفتاوی بنکه شنید نمیشود دعوی پس از سی سال ثم لا يخفي ان هذا ليس مبنيا على المنع السلطاني بل هو منع عن الفقهاء وشرط تسمع الدعوى بعده وان امر السلطان بسماعها(رد المختار بعد ازین پوشیده نماند اینکه شنیدن