Page 412

جلد اول ۴۰۳ کتاب ادب القاضی بودن غایب چنانکه هین شکست دوکیل غایب میگویند مانصیح مکروه بود و گفته بود که اجازه کردم کار صریحی زان او وکیلا شت وذكر في شهادات الجامع رجل غاب فجاء رجل وادعى على رجل تفكراته غريم الغناء ان الغائر كله يطلب كل جزاء على غريمانه بالكدجة ويلحقوية فيه والدعى عليه ينكر وكالته فاقام المادي بينة على وكالته قصى القاضييه بالوكالة (فصول عمادى) وذكر شد است کتابه از کتاب جامع که مردی غایب شد پس آمد مردی و دعوی نمود بر مردی و بیان کرد که او قر خدار آن غایب است و بدرستیکه آن غایب وکیل کرده است مرا بخواستن هر حقی که مراورا بر قر خمداران اوست در شهر کوفه و کویل کرده است مرا به دعوی نمودن در ان و مدعی علیه منکر بود از وکیل بودن او و مدعی گذرانید شاهد انا بر وکیل بودن خود قاضی حکم کند بر او بوکیل بودن دؤدعی الشيع الدعم وارا انه ارتهنها من فلان النائق فحصهاشتم استعارها منه فاعامها اياه وهرب للغائب واقام ذو اليد بينة ان الدائر ملكه اشترلها من الدين يزعم المتهمن انه رهنها واقام البنيتقلان الرهن ينقضها رعين بنية فان قال المشتري انا انقضر البيع لم ينقصر المقالبيع حتي يحضر الغاب وكذالوادعى الاستيعار الرهن (فصول عمادي) ذکر شده است در کتاب دعوی از کتاب ناتفی اینه شخصی دعوی کرد سرایی را که بدرستیکه من گرو گرفته بودم این سرای را از فلان غایب دو قبض کرده بودم آنرا بعد از ان آن فلان عایب ارسی خواست آنرا از من پس انرا بعاریت دادم با و و حال اینکه صاحب آنسرای غایب بود و ذو الید گذر این شاهدانرا که بدرستیکه این سرای ملک منست که خریده بودم آنرا ازان کسی که مدعی میگوید که گرو نهاده این سرایرا نزد من و مدعی گذرانید شاهد انا بر گروی پس بدرستیکر گرو کیرند و صاحب حق میشود در آن سرای و قبول کرده میشود شاهدان او بر ذوالید پس اگر آن خریدار گفت که من می شکنم آن فروختن را قاضی نشکند فروختن اور ا تا اینکه غایب حاضر شود و هچینیم حکمست اگر مدعی دعوی کرد که باجاره گرفته ام آن سرای را بجای دعوای گرو گرفتن