Page 402

جلد اول ۳۶۳ کتاب اداب القاضی مردی بود گذرانید مرد دیگر شاهدانرا که پدر ستیکدر پدر من مرده است گفته استهت این سرای در میراث برای من و فلان برادر من که غیبت مراین پدر مرا وارثی دیگر غیر از من وبرادر من آن برادر من غائب است و پیشینکه قاضی حکم کند بحصه آن حاضر وبرادر وحصه اورا از دست آنکسی که سرای در دست اوست و بسپرد آنرا بآن حاضر و اما حصه آن غائب پس گذاشته میشود در دست او تا که آن غائب حاضر شود در قول امام مهیا رحمة الله علیه پس اگر گذاشته شد حصه آن غائب در دست آنکسی که سرای در دست اوست با ایران حاضر شد آن غائب آیا تکلیف کرده میشود او را بباز گذرانیدن شاهدان یا نه بعضی از مشایخ رحمہ الله کسی است که گفته است که تکلیف کرده نمیشود او را ببازگذرانیدن شاهدان و آن بعضی مشایخ رحمهم الله تها این مساله را اتفاقی گردانید ست و همین قول بعضی مشایخ رحمهم الله صحیح است و من جنس هذان ایته فایده مسئلة الهبة وصورتها رجل ادعى على رجل انه وهب له هبة ولغائب القاوسلمها واز جنس این ست مساله هبه اليها فان كان الموهوب شيئا لا يحتمل القسمة صحت هذه الدعوى وقبلت بينته في حق الحاضر دون الغائب عند ابي حنيفة رح وانكان الموهوب يحتمل القسمة بان كان دارا لم تصح هذه الدعوى عند ابي حنيفة رح عالمگیریه و از جنس این مساله گذشته مساله بخشش است و صورت آن مساله این است که مردی دعوی کرد بر مردی که پدر ستیکه او بخشیده بود بخشیتی را برای من و برای فلان غائب و سپرده بود آن چیز بخششی را بمن و آن فلان غائب پس اگر آن چیز بخشیده شده چیز بود که تقسیم کردن را بر داشته میتوانست صحیح است این دعوی و قبول کرده میشود شاهدان در حق آن مرد حاضر نه در حق آن غائب نزد امام اعظم رحمة الله علیه و اگر ان چیز بخشیده شده چیزی بود که برداشته میتوانست تقسیم کردن را مانند سرای صحیح فایده نمیشود این دعوی نزد امام اعظم رحمة الله عليه و من هذا الجنس مسئلة الرهن وصورتها و از جنس این مساله است مساله رهن