Page 403

جلد اول کتاب ادب القاضی رجل ادعی علی رجل انی و فلان الغائب ارتهنا من هذا الرجل الدار التي في يديه بدين لنا عليه ثم انه استولى عليها واقام البينة على ذلك فعلی قول بیحنیفة رح لا تقبل هذه البینة لان عنده انما تقبل البينة فى نصيب الحاضر لا غير وذلك متعذر ههنالانه یصیر رهن المشاع ورهن المشاع لا يجوز و ما يحتمل القسمة وما لا يحتمل فيه على السواء (عالمگیری) و از همین جنس است مسئله گروی و صورة آن مسئله گروی این است که مردی دعوی کرد بر سرای که بدرستیکه من و فلان شخص غائب گرو گرفته بودیم ازین مرداین سرای را که در دست اوست بعوض دینیکه ما را برو بود بعد ازان اینر غلبه کرد بر این سرائی در دست خود آورد آنرا و مدعی مذکور گذرانید بران دعوای خود شاهد انرا پس بنا بقول امام ابو حنیفه رح قبول کرده نمیشود این شاهدان او زیرا که نزد امام ابو حنیفه رح جز این نیست که قبول کرده میشود شاهدان در حصه اند حنفی رح در حصه غیر او که غائب است و این حکم در اینجا دشوار است زیرا که بدرستیکه این گروی بحصه او میگردد گروی نصف مشاع و گروی مشاع روا نیست و انچز یکه تقسیم کردن را بر داشته میتواند و انچز یکه تقسیم کردن را بر داشته نمیتواند درین حکم برابر ندو من هذا الجنس مسئلة الوصية وصورتها رجل مات واوصى بوصايا شتى لاناس مختلفين في كتاب الوصية فحضر واحد منهم ممن اوصى له واقدم بعض الورثة واق الولداكبارا البينة على الوصية فعلى قول الحنيفة يقضى بنصيب الحاضرون از همی بین است مسئله وصیت وصوره ان مسئله این است بیر دو حال اینکه او وصیت کرده باشد در وصیت نامه خود بوسیتهای پراگنده برای مردان مختلف پس ها فرو کی برشیه از ان کسانیکه بونوه وصیت کرده باشه برای ایشان بیش رو نزد قاضی بعضی از شان امرد را وشاهدان بگذراند دوری پس بنا بقول امام ابو حنیفه رد قاضی حکم کند محمد آن مرد حاضر ریخه نایب که رکتا بالا تصیه عین ابی یو فوات