Page 35

جلد اول کتاب ادب القاضی ٢٦ و گاهی گفته میشود لفظ جایز و اراده کرده میشود از انچیز که حرام نباشد از مکروه و پس در کتاب صید آورده است از فصول ابن حاجب رحمة الله علیه که بدرستی گاهی گفته میشود لفظ جایز و اراده کرده میشود انچیز که منبع نباشد از روی شرع و اینمعنی جایز شامل میشود مباح و مکروه و مستحب و واجب را لیکن ظاهرتر آنست که بدرستی مراد مکروه تنزیهی است زیرا که مکروه تحریمی منع کرده شده است از روی شرع منع بودان لازم كلمة لاباس وانكان لغالب استعمالها فيما تركه اولى لكنها قد تستعمل للمندوب کا صرح في الجوهر بالمخبات وغيرها (رد المحتار كتاب الطهارة) کلمه لاباس اگرچه غالب استعمال آن در آن حکم که ترک آن بهترست لیکن گاهی استعمال کرده میشود در مستحب چنانکه تصریح کرده باین در کتاب مجراین از باب جنایز و باب جهاد کثیرا ما یذكرون الحكم مصدرا بلفظ قبل کی الشراح والمشرحون انه اشارة الى ضعفه والحق انه ان علم ان قائلة التزم ان يذكر للحكم الـ بهذه الصيغة ويشيرية إلى ضعفها فقس ها جز ما كما على من عادة مؤلف ملتقى الابحر في ملحق التمر صرح في ديباجته أن كلما صدرة بلفظ قبل او قالوا وانكان مصدرا بالا صح ونحوه فانه مرجوح بالنسبة إلى ماليس كذلك والا فلا يلومون لك وبهذا ظهر أن ما اشتهر من أن قبل ويقال ونحو ذلك صيغ التمريض ليس معناه انها موضوعة لذلك وانما هفية انه كثيرا ما يعلم ذلك اما بالتزام قائله واما بقرينة سياقه وسباقه ومقامه العمدة الرعاية) نواب یار با دمشایخ رحمهم الله تعالی گر میکنند حکم مسئله را در حالیکه در اول انحکم ذکر میکند لفظ قبل را و نوشته میکنند شارحان و محشیان که بقرار بدرستی این ذکر لفظ قبل اشارتست بضعف این حکم وحق آنست که بدرستی اگر معلوم شده بود انیکه گویند و لفظ قبل برخو دلازم کرده است این را که ذکر میکند حکم مرجوح را بین صیغه لفظ قیل و اشاره میکند بآن بصیغه بضعف این مسئله درینصورت حکم کرده شود بضعف انجكم بطریق یقین چنانکه معلم شده است از عادت مصنف کتاب ملتقی الا بجر از کتاب ملتقی الا بحرپس بدرستی که مصنف کتاب مجمع العلیم در بیان کلمه لا باس در بیان لفظ قبل صح