Page 258

جلد اول ۲۴۱ کتاب القاضی وان لم يعرفه سأل المزكى عن حالهم الواحد يكفي والاثنان احوط فان اثنواعليهم بالعدالة يكتب ورجعت فى التكزيف مرجالهم الى من اليه التزكية والتعديل وهم فلان وفلان ونسبهم الى العدالة والرضاء وقبول القول ثم القاضی الكاتب بعد ما اظهرت عندة عدالة الشهود الذين شهدوا عنده بالحق الذى تخلف المدعی الہ ما قبضت مقامالامنه ولا فعلم ان به ولك اووكيلك قبضه واذا كتب الكاتب الكتاب على هذه الصفة التي ذكرنا يكتب في آخر الكتاب يقول القاضی فلان بن فلان بن فلان قاضی بلدة كذا كتب هذا الكتاب منى باری المكان كتب الكتاب غیرہ وجرى الامر علی مابین فیه منی بمحضرى وهو كما كتب فيه وهو مضمون هزاولن عنوان على ظاهره وعنوان بالمنسوهو مختوم بخاتمى ونقش خاتمى كذا و هو مكتوب على ثلثة انصاف من الكاغد و هو موقع بتوقيعى و توقيع هكذا كتبت التوقيع على حدة واشهدت عليه شهودًا وهم فلان بن فلان بن فلان وفلان بن فلان ابن فلان يذر اسماءهم وانابهم وحلاهم وكتب هذا اسطرا فى اخره و هو كذا يكتن فى تاريخ كذا ولا يكتب فى آخر الكتاب انشاء الله تعالى ولا يكتفى بالشهادة اذا لم يكن مكتوبا وكذا كونه كتاب القاضى لا يثبت بمجرد شهاد تم بدون الكتاب وكذا لو شهد واعلى اصل الحادثة ولم يكتب مكتوبا لم يعمله كذا فى الخلاصة (عالمگیری) پس بعد ازین کرقاضی میشناخت آن شاهدان را بنویسد در نوشته خود این کلاین شاهدان شناخته اند نزد من عادل بودن ونیکی واکرمشناخت ایشان را بپرسد از تزکیه کننده ازحال ایشان یکمرد تزکیه کننده کافیست و دومر دترکیه کنند احتیاط بسیار پسی کردیک کی کنان ستودند ایشان در آن را بعادل بودن بنویسید قاضی این را که رجوع کردم در شناختن از حال ایشان بآنانکه رواست ایشان را تزکیه کردن عادل کردند و آن تزکیه کنندگان فلان وفلان است و نسبت کرده اند ایشان را بعادل بودن وی و قبول و دن تول ایشان بعد از آن که قاضی نویسنده پس از ظاهر شدن عادل بودن شاهدان که ادعای شاهدی کرده اند نزد ا وبحق برای مدعی سوگند بدهد مدعی را که ترا قسم بخدا که حرفه این مال را از مدعی علیه ونمیدانی که رسول تو