Page 205

جلد اول ۱۹۶ کتاب القاضی للمرأة اذا ادعت علی زوجها انه موسر و ادعت نفقة الموسرين وادعی الزوج انه معسر و علیه نفقة المعسرین فالقول للزوج انه معسر لتمسکه بالاصل (كفايه) اگر زنی دعوی کرد بر شوهر خود که بدرستی او توانگر است و خواست از شوهر خود نفقه توانگرانرا و دعوی کرد شوهر انزن که بدرستی من ناتوان هستم و بر من لازم است نفقه ناتوانان پس در این دعوی قول شوهر معتبر است که بدرستی او ناتوان است زیرا که شوهر انزن دلیل گرفته باصل یعنی باصل مبنی ناتوانیست واذاكان حال الزوج في العسرة معلوماً للقاضي يحسبه هكذا في المحيط و۲ لم يعلم القاضى انه معسر وسألته المراة حبسه بالنفقة لا يحسبه القاضى اول مرة لكن یامره بالانفاق ويخبره انه يحبسه ان لم ينفق عليها فان عادت المراة بعد ذلك مرتين اوثلاثا حبسه القاضى وكذا فى دين اخر غير النفقة (عالمكيرى) و وقتیکه حال شوهر زن در ناتوانی معلوم باشد مر قاضی را پس قاضی بند می نکند او را همچنین ذکر کرده است در محیط محیط و اگر قاضی نمیدانست که بدستی شوهر او نا توانست و زن خواست بند می نمودن اور ابسبب نفقه خود بند می نکند قاضی او را در اول بارلیکن امر کند قاضی با و رابنفقه دادن برای زن او و خبر میدهد او را که بدرستی بندی میکنم ترا اگر نفقه ندادی زن خود را پس اگر انزن باز گردید نزد قاضی بعد از خبر گردانیدن قاضی شوهر دو بار یاسه بار و دعوی کرد نفقه خود را و خواست بند می نمودن شوهر خود رابند می کند قاضی شوهر او را همچنین حکم است در دین دیگر غیر از نفقه سئل في رجل تزوج صغيرة بلغه مشتهاة من امها ودخل بها قبل ان يوفيها المعجل ولان تركها عندامها وامتنع من الانفاق عليها هل لها مطالبة بالنفقة والكسوة والسكنى والمهر المعجل حيث كان معتر فابانه لا اجاب على الزوج رزقها وکسوتها واسکانها حیث سكن وايفاء ما بذمته من معجل صداقها واذا امتنع من ذلك يجبر لينفق عليها ويحبس ليوفيها ما اعترف به من معجل صداقها (خيريه) الافاقى الفقرر الى الله الوفرح سید احمد حصاری