Page 91

جلد چهارم ۸۰ کتاب دعوی اذا اجاب بانه ملکی مالوا جاب بقوله ليس هذا ملكك ولم يزد عليه يكل المدعى بعد الخطاء الحد انو زاد هذا على ان المدعى عليه برهن على الغلط يقبل في الي ان يكون على التفصيل (محيط الخساني) و در کتاب جامع الفصولین در فصل تناقض مذکور است که کسی دعوی کرد سرایرا و ذکرکرد حدود آنرا پس مدعی علیه گفت در جواب که اینمدعا ملک منست و در دست من است بعد ازین جواب دعوی کرد که مدعی غلط شد در بعض حدود مدعا شنیده میشود دعوای او زیره جوابش مقرر است باینکه مدعا بهمین حدود است پس وی بدعوای غلط مناقض میگردد بعد از ان جواب و این حکم وقتی است که جواب گفته باشد باین که مدعا ملک من است اما اگر جواب گفته باشد باین قول خود که این مدعا ملک تو نیست و نه میفزود برین تکنین میشود او را د فع گفتن بعد ازین بدعوای خط در حدود و من میگویم که این گفته جامع الفصولین دلالت میکند بر اینکه مدعی علیه اگر شاهدان بگذراند بر غلطی شاهد بامدعی در حدود قبول کرده می شود گواهی ایشان پس حق این است که حکم بتفصیل مذکور شو لو قال في تفسير دعوى الغلط في حد الحدود ان حد الحد ود ليس كما ذكره الشاهد او المدعى و قال صاحب الحد ليس هدين الاسم الذي ذكره الشاهد او المدعى فكانهك نقى و الشهادة على النفي لاتقبل وان قال المدعى عليه ان بعض الحدود كذ الاكما مال الشاهد او المدعي ينبغى ان تقبل بينته عليه من حيث اثباته ان بعض حد وده كذا فيكون شهادة على الاثبات لا على النفي ( بحر ومنحة الخالق ) و اگر مدعی علیه گفت در تفسیر دعوای غلطی در یکی از حد و د چهارگانه که یکی ازین حد و دچنین نیست که شاهد یا مدعی میگوید یا گفت که نام صاحب این حد چنین نیست که شاهد یا مدعی میگوید چنین این گفتنی با نفی است و شاهد می برنفی قبول کرده نمیشود و اگر گفت که بعض حدود این ما چنین است