Page 904

جلد چهارم ۸۹ کتاب الدعوی و طلب کرد قاضی از مدعی علیه گواهانرا سرانچه گفته بود و حال آنکه میفرستند و میگذرانیدن گواهان بانچه گفته بود پس امر کرد قاضی مدعی علیه را بسپردن آن زمین بمدعی که در دست او باشد تا و که بگذراند مدعی علیه گواهانرا بانچه گفته است پس در جواب گفت امام نجم الدین نسفی که انچه قاضی کرده است همه آن خطا است نشاید قاضی را اینکه طلب کند گواهان را از مدعی علیه باثبات گفته او و نیشاید که امر کند مدعی علیه را بپسروان زمین بمدعی و پنیر این نیست که امر کند مدعی علیه را گذرانیدن گواه بر دعوای وی ملکیت آن زمین را بمدعی عالیه گواهان او پر ملکیت آن بر مدعی علیه مقبول است چنین است در بدوله في المنتقى رجل في يديه داراد عاها رجل انها داره اشتراها من الذي في يديه بالف درهم واد الذي في يديه انها داره اشتراها من المدعى بالف درهم ولا بينة لهما فان الدار للذي في يديه فان انكر الثالث المقالة وشهد على اقرارهما بذلك شهو وكل واحد منهما يدعى الدار لنفسه وينكر الثالث المقالة التي شهدت الشهود عليها فان الدار للمتكلم الأول وهو الخارج كذا فى الذخيرة (عالمگیری) در کتاب منتقی آورده است که در دست می سرای بود دعوی کرد یکی بدرستی این سرای از من است خریدهام آنرا از ان کسیکه در دست اوست بهزار درم و دعوی کرد آن کسیکه آن سرای در دست او بود که این سرا از من است خریده ام آنرا ازین مدعی بهزار در هم و نبود گواهان ایشانرا پس بدرستی سرای از ان کس است که در دست اوست پس اگر هر دوی ایشان منکر بودند از گفته دیگر خود گواهی دادند اقرار ایشان بان گفته و دیگر ایشان شاهدان و هر یکی ایشان دعوی میکرد سرایرا برای خود و انکار میکرد از ان گفت که گواهی دادند بود ند گواهان بران پس بدرستی که سرای برای سخن گوینده اول است که ان خارج است همچنین ذکر کرده شده است در کتاب ذخیره قال هشام رحمه الله تعال سألت محمداد رحمه الله عليه عن رجل في يديه دار ادعا رجل وقد مر صاحب اليد الى القاضي فاقر صاحب البداء