Page 80

دعوی جلد چهارم ۷۵ کتاب دعوی فقال رجل اخر ليس الدارلي فدعاها النفسه لا تسمع دعواه ولوقام البينة لا تقبل بينته (قاضيخان) مردی گفت مرد یگر د اکه این غلام از تو است پس گفت مقر که که این غلام از من نیست بعد از ان گفت که این غلام از من است قبول کرده نمیشود قول او و اگر گذرانید گواهان را که این غلام مر است قبول کرده نمیشود گواهان او و گفته است ناطفی وقتی که گفت مردی که این سرای از من نیست و بعد از ان گذرانند گواهانی را که این سرای از من است قبول کرده میشود گواهان او ایراد این اقرار کننده اقرار نکرده است باین سرای از برای شخص معلوم تا آنکه اگر سرای در دست مردی بود که دعوی میکرد آنرا برای خود و گفت مرد دیگر که نیست این سرای از من بعد از ان دعوی کرد آنر ابرا برای خود شنیده نمیشود دعوای آنمرد دیگر و اگر گذرانند گواهانی را قبول کرده نمی شود گواهان او رجل جاء الى امرأة رجل او ابنته وهي صغيرة فخدعها واخرجها من منزل ابيها او زوجها كان للاب والزوج ان يخاصمه في ذلك ويجبس حتى يأتي بها او يعلم انها قد ماتت (قاضیخان) مردی آمد نزد زن مردی دیگر یا نز د دختر مرد دیگر در حالی که همین زن یا دختر صغیره بود و فریب داد همین زن یا دختر را و بر آورد او را از خانه پدر اویا از خانه شوهر او هست مرپدر و شوهر او را که دعوی کند بآنمرد در فریب دادنشن و بندی کرده شود آنمرد فریب دهنده تا که بیارد آنرا و یا معلوم شود که بدرستی آن مرده است ادعی اندکان مكرها على البيع واراد استرداده لا تصح مالم يقل باعه وسلمه وهو مكره على كل واحد منهما ولو كان الثمن مقبوضا ينبغي ان يذكر وقبض الثمن ايضا مكرها ويبرهن على الكل اما لو ادعى انه ملكه وفي يدا لمشتري بغير حق لا تصح الدعوى لانه يبيع المكره اذا اتصل به القبض