Page 792

کتاب الدعوی کتاب الدعوی جلد چهارم ۸۳ جدا گانه پس گذرانید آن کنیز گواهانرا که بدرستی آن مرده اقرار کرده بود که اینولد پسرست از این پس او پسر دست و پسر میانه و خرد ماند مادر خود اند و اگر گفتند شاهدان که گواه هستیم برانیکه آن مرده اقرار کرده بود پیش از زادن پسر میانه و پسر خرد که این پسر کلان پسرست پس هر دو ایشان نیز پسر اوست گفته است امام محمد رح که اگر آن کنیز ولد آورد و بعد از اقرار کردن خواجه او بولد از وقت ششماه یا زیاده تر لازمست اور انسب آنولد و اگر آورد آنولد را بکمتر از وقت ششماه لازم نمیشود مر او را آنولد چنین در محیط سرسی رحم اذا كان الرجل منكوحة حرة والمقايمة بالتى جادت منها بغلام ثم ماتت المنكوحة والامة فقال الرجل الحمانيني ولا عرف من هو فانه لا يثبت نسب واحد منها من الحر يعتق بن كلاهما نصف ولد في المحيط عالم و وقتیکه مردی را یگزن نکاحی آزاد و یک کنیز بو پس آورد هر کدام ایشان ولدی را بعد از ان مرد آن زن نکاحی و آن کنیز پس گفت آن مرد یکی ازین د و ولد پسر من است و نمی شناسم که کدام آنست پس بدرستی ثابت نمی شود نسب کی ایشان از ان مرد ولیکن آزاد میشود نصف هر کدام ایشان همچنین است در محیط وكذالك رجل له فقال احد هما ابنى وقال هذا ابنى وهذا تربيت شب فلما كناما ولكن يعتق احدهما بغية فيشيع العتق فيع ما عند ثبوت الدليل السابق بالموت كذا في المبسوط عالمگيرى و همچنین است مردیکه مر او را دو غلام بود پس گفت کیکی ازین دو غلام پسر مست یا گفت آنان غلام پسرست یا این ثابت نمیشود نسب کیے از ایشان لیکن آزاد میشود یکی ازین هر دو نا معلوم پس شایع و نابخش میشود آزادی در میان آن هر دو نزد فوت شدن بیان کردن سابق بنگری او همچنین است در مبسوط الفصل العاشر في دعوة الرجل الولد النفس الا لالا انه الفلان فصل دهم ثابت است در بیان مردیکه ولدر برای خود دعوی کند بعد از اقرار کرد ان که آنولد از فلانست واذا كان الصبيح يد رجل فقال هو ابن عبدي فلار الغائب فایده ذو الید گفت که این کودک پسر فلان غلام مست با زن گفت پسر من آ