Page 793

بد چهارم ۸۴ كتاب دعوی ثم قال هو ابنى لم یکن متناقضا وان حجه العبدان يكون ابنه وهذا عند ابیحنيفه كفر شهلا على جيل بنصفه فرد شهادتهما ثم ادعاه وهما او اگر کودکی در دست مردی بود و گفت که این کودک پسر غلام غائب نست بعد ازان گفت که آن کودک پسرست نمیشود آن کودک پسر او همیشه واگرچه آن غلام منکر باشد از اینکه آنولد پس او باشد و اینحکم نز د امام ابو حنيفه رحم ست اند شخصی که گواهی بدهد بر مردی بنسب صغیری پس رد کرده شود گواهی او از جهت تهمتی پس اشخص دعوی کند آن صغیر را برای خود صحیح میشود دعوای او و لو اكر الاب الاقرار به ضرعليه لا غير قيل قاما الاقرار بانه اخوه فلا يقبل لانه اقرار على الغير در مختار) واگر پدر منکر شد از اقرار کردن خود که فلان پسرست پس گواهان گذرانید آن پسر را قرار او قبول کرده میشود اما اقرار کردن شخصی که فلان برادر است قبول نمیشود زیرا که بدرستی آن اقرار ست بر غیر که پدر اوست لو قال است وارثه ثم ادعای نه وارثه و بين جمة الارث صح فالتناقض في النسب عفو و لوادعى اخوة العم الم يصح ما لم يبين كبر اسم الجد ولو بريانه اقرانی بنه يقبل لثبوت النسب قراره لا تسمع الا مع خصمه واذا د ائنا و مدبونا و مولد (در محتان) اگر شخصی گفت که نیستم وارث فلان مرده بعد از ان دعوی کرد که بدرستی وارث او میباشم ویان کرد جهت وارث بودن خود را صحیح میشود دعوای او زیرا که تناقض در دعوای نسب عضوست واگر دعوی کرد که من پرسم او میباشم صحیح نمیشود دعوای او تا که بیان نکند نام پدر کلان اسرا واگر گواهان گذرانید که بدرستی آنده اقرار کرده که من پسرعم و میباشم قبول کرده میشود گواهان او از جهت ثابت شدن نسب او اقرار در شرع شینده نمیشود گر او مگر برمدعی علیه و آن وارث مرده است یا ضامن دین با دین او یا کیر کرده شده باشد برای او اذا کا الامة فى يدرسها و أذع الأمام من الأمر هذا العلام على حرج خود عمك آيا ه ثم ارعاه بقانه الى لنفسه و هذا المقرلة في ذلك لا تصح عقائد لنفسه بعد ذلك ولكن يعتق الغلام عليه با قراره وكذا اذا لم يصد القولة في ذلك ولم يكذبك بلي اسكت