Page 783

جلد چهارم ٧٤۴ كتاب الدعوى دیگری نبوده است نکاح او روا جنسب است برایشان توبه کردن و گفته است فقیه ابولیت رحم که اگر آورده بود آن ولد را از وقت ششماه یا زیاده بران از وقت نکاح رواست آن نکاح و ثابت میشود از او نسب اقولدو اگر آورده بود آنولد را بکمتراز ششماه از وقت نکاح ثابت نمیشود نسب او و میراث نمی برد از او که ثابت میشود نسب او که بگوید ان مردکه اینولد از منست نه نگوید که از زناست رجل اقدم با مراة ظله حا بله فزوجها ابوها او الزوج ينكران يكون الحبل منه بحط النكاح في قول ابيحنيفه ومحمد (قاضيخان) مردی بازنی تهمتی شد و ظاهر شد حمل با نزن باز پدر او بنکاح دادش با آن مرد و شوهر او منکر شد از اینکه آن حمل از وی باشند رواست آن نکاح در قول طرفین رحمهما الله تعالى اذ ازنی رجل بامراة فجاءت بولد فادعاء الزاني لم يثبت نسبته واما المرأة فيثبت نسبه منها وكذالك لوادعى حبل عبد صبيا في يد رجل انه ابنه من لزنا لم يثبت نسبه منه كذبه المولي او صدقه ولو ملك الولد بوجه من لوجوه عتق عليه فان ملك امه لم تصر ام ولد له كذا في البدایع (عالمكيري) اگر زناء کرد مردی بازنی پس آورد آنزن پس را و زانی دعوی انولد نمود نسبش ثابت نمیشود از ان زنا کننده اما ازان زن نسبش ثابت میشود همچنان اگر دعوی کرد مردی غلام نا بالنی را که در دست دیگر مردی بود که وی پسر من است از زنا ثابت نمیشود نسبش از اوروه نمکوی کند او را خواجه اویا راستگوی کند اور او اگر مالک شد آن زنا کننده آن پس را بیک وجه از وجوه تا ازاد میشود آنغلام بروی و اگر مالک شد مادر آن غلام را نمیکرد د مادر اوام ولدة او چنین است در بدایع وكذالك اذا قال المدعى هذا ابني مون او قال فجرت بها فولدت هذا الولد او قال هذا ابني من غير شلك لا وكذالك لكان هذا الولد لاب المدعى وخالد اولجل ذی رحم محرم من المدعى لا يثبت نسبه من الماء اذا قال هو من الزناء ولا يعتق هذا الولد على هؤلاء وهذا بخلاف ما اذا كان اغي لابن المدعى فانه يثبت نسب الولد من وان قال هو من زناء كذا في المحيط (عالمكيري)