Page 762

جلد چهارم ۷۵۳ کتاب دعوی امه بین رجلین ملکا احدهما نصیبه منذ شهر والآخر منذ ستة اشهر فجاءت بولد فادعیاه فهو للاقدم به ملكا ويضمن نصف قيمتها ونصف العقر و لم يذكر في الكتاب لمن يضمن وينبغي ان يضمن البائع لا لصاحبه على البائع ان يرد جميع الثمن الحصة المالك الاخر وقال مشائخنارح ينبغي ان يضمن جميع العقر لصاحبه كذا في محيط السرخسى هذا اذا علم المالك الاول من المالك الآخر فاما اذا لم يعلم يثبت نسب الولد منهما وتصيم عصير ام ولد لهما ولا على واحد منهما لصاحبه ويضمنان نصف العقر للبائع والى هذا مال شيخ الاسلام وهو الاشبه باصول اصحابنا رحمهم الله تعاهكذا في المحيط (عالمكيرية) کنیزی مشترک بود میان دو مرد که مالک شده بود یکی ایشان حصهٔ خود را از مدت یکماه و دیگرایشان مالک شده بود از وقت شش ماه پس ولد آورد آن کنیز و هردو دعوی نمودند نسب ولد او را پس آن ولد پیشترین ایشان را است از روی ملک و تاوان ده میشود او نیم قیمت آن کنیز را و نیم تاوان جماع او را و ذکر نکرده امام محمد در کتاب مبسوط که برای کدام شخص تاوان ده می شود و می شاید اینکه تاوان ده شود برای فروشندهٔ آن و تاوان ده نشود برای شریک خود بر فروشنده لازم است که رد کند همه بها را بآن دیگر صاحب ملک و گفته اند مشایخ مارح که میشاید که تاوان دهد آن مالک دیگر همه تاوان جماع را برای شریک خود همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط سرخسی رح و این حکم دران وقتست که معلوم باشد مالک اوّل از مالک آخر اما وقتیکه معلوم نباشد ثابت می شود نسب آن ولد از هر دوی ایشان و آن کنیز ام ولده میگردد هر دوی ایشان را و نیست تاوان جماع او بر یکی ایشان برای دیگر و تاوان ده میشوند نیم تاوان جماع آن کنیز را برای فروشند و باین حکم میل کرده است شیخ الاسلام رح و این حکم مشابه تر است به قواعد اصحاب فایده دعوای نسب از کنیز مشترکه را ما بین مردی و صغیری نمودند آن مرد و پدر آن صغیر مارح همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط امة بین رجل وصغیر ولدت فادعی