Page 754

http://hdl.handle.net/2333.1/bg79cnsn Image 753 of 916 جلد چهارم ۷۵ کتاب دعوی فان قال المدعى لصاحبه ان هذه الجارية قد جاءت منك بولد وادعيته قبل ان تلد منى ومنك ام ولدلك وصدقه صاحبه في ذلك وكذبته الجارية فانها لا يصدقان على الجارية وعلى ولدها حتى لا يبطل ما ثبت لهما من الحقوق من جهة المدعى ولا يبطل الضمان من لمدعى اليمن المقر بنصف قيمتها ام ولد من مشائخنا من قال هذا قولهما اما على قول ابيحنيفة رح فلا يضمن المقر للمقر له شيئا و قيل لا بل هو على قولهما جميعا و الاول هو الاشبة والاقرب الي الصواب فان اكتسبت الجارية اكسابا او قتلت هي او ولدها فذلك كله للمقر ولو قال هذا المدعى للشريك كنت اعتقتها انت قبل هذا و صدقه الشريك في ذلك فالامة تعتق ولا ضمان على الواقعى في نصف قيمتها ولا في نصف عقرها (عالمگیری) پس اگر آن مدعی شریک خود را گفت که بدرستی آن کنیز تحقیق زاده بود ولدی را از تو و تو دعوی کرده بودی آن ولد اورا پیش از انکه زاده بود آن کنیز از من وام ولد و گردید دست آن کنیز سرتزاد راست گوی کرد او را شریکش در آن گفته او و دروغ گوی کرد اورا آن کنیز پس آن هر دو شریک راست گوی نمیشوند بران کنیز و بر ولد او پس باطل نمیشود چیزی که ثابت شده است مر آن کنیز و ولدش را از حقها از طرف شریک مدعی باطل نمیشود تا وان او از مدعی ولیکن شریک اقرار کننده تا وان ده میشود نصف قیمت کنیز را در جای ام ام ولده باشد و بعضی از مشایخ ما هر کسی است که گفته است که این حکم قول صاحبین است هرجا ما بقول مقعر ابو حنیفه در پس ضامن نمی شود شریک قرار کننده چیزی را برای شریککه اقرار برای او کرده شده و بعضی از مشایخ را در گرفته که اینچنین نیست بلکه این حکم قول هم دایشان ست حکم اول مشابه تر و نزدیک تربت بحق پس اکترآن کنیز کسبهای خود چیز یرا حاصل کرده بود یا کشته شد خود او یا کشته شد ولد او پیش آن کسبهای ایشان تو ان قتل ایشان مران شریک اقرار کننده راست می گر مدعی بشریک خود را گفت که آزاد کرده بودی توانین را پیش از این تا فایده مرد یکه دعوای نسب ولد که مشترکه را کرده بود شریک خود را گفت که این کنیز پیش از ولد آوردن او این را تو دار آورده بودی تو دعوای نسب او را کرده بودی