Page 694

جلد چهارم ۶۸۵ کتاب دعوی ولیکن معلوم بود که آبجاری میشود برای مردم پایان رز ماند نگذشته و بقی مردم بالا بند کرده اند آنرا از مردم پایان تا مردم پایان گواهان گذرانیدند باینکه آب جاری بود برای ما و مردم بالا بند کرده اند آنرا از ما امر کرده می شود مردم بالا را بد ور کردن بند از مردم همچنین ذکر شده است در کتاب خنیه الباب الثانی عشر فی دعوی الدین باب دوازدهم ثابت است دربیان دعوی الدین اذا ارادت المرأة اثبات بقية مهرها على الزوج فلها ذلك وان لم يكن لها حق المطالبة بقية المهر في الحال هكذا في محيط الدين المراد اناد اد اثباتة فلم ذلك ان لم يكن لم حق المطالبة في الحال كذا في المحيط (عالمكیری) وقتی که اراده کرد ز ناثبات کردن باقی مهر خود را بر شوهر خود پس است او را این ثابت کردن اگر چه نیست مراف حق طلب کردن آن باقی مهرفی الحال و ہمچنا نست کسیکه او را بر دیگری دین باشد با مهلت پس سا اراده کرد ثابت کردن آنرا پس است او را اثبات کردن اگر چه نیست او را حق طلب کردن آن دین فی الحال همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط امراة ادعت على رجل حاضر انه كان لى على زوجي فلان بن فلان بقية المهر كذا وانك ضمنت لى ذلك عنه ان حرمت عليه ثلث تطليقات واني اجزت ضمانك هذا النفسى وانه حرمنى على نفسه ثلث تطليقات فصارت بقية المهر واجبة لي عليك بسبب ضمانك هذالى بوقوع الفرقة وتطالبه بالاداء فيقر المدعى عليه بالضمان وينكر الحلف بوقوع الحرمة الغليظة يشهد الشهود بوقوع الحرمة الغليظة يحكم القام بالمال على الحاضر وبوقوع الحرمة الغليظة على الزوج الغائب قال صاحب الذخيرة ينبغي ان يقضى بالمال على الحاضر ولا يقضى بالفرقة على الغائب وهو الاصح قلت ومع هذا لو قضى بالحرمة ينفذ قضاؤه وفخر الاسلام البزد وی و شمس الاسلام محمود لا وزجند يقولان بانتصاب الحاضر خصما عن الغائب في مثل هذا وذكر رشيد الدين انه ينظران كان ذلك الشرط دائرا بين النفع والضمر فلا ينتصب الحاضر خصما عن الغائب فایده در ثابت کردن دین با مهلت ثبوت آنرا میخواهد که فی الحال نشود