Page 505

کتاب عمومی جلد چهارم ۵۰۰ ان يسترد و ارادت المرأة ان تسترد العوض ايضا قالوا القول قول الرجل فى متاعه لانه انكر التمليك و للمرأة ان تسترد ما بعثت لانهما تزعما انها انما بعثت عوضا للهبة فاذا لم يكن ذلك هبة لم يكن ذلك عوضا فكان لكل واحد منهما ان يسترد متاعه كذا ذكر فى متفرقات كتاب النكاح (فصول عمادى) و در فتاوای قاضی ظهیر الدین رح آورده است که مردی دختر خود را بشوهر داد و قو شوهر بزن پیشکشیها و زن عوض آن پیشکشیهای او را داد و سپرده شد آن بشوهر بعد از ان جدائی شد میان ایشان و شوهر گفت که آن چیزی را که فرستاده بودم هبه آن عاریت است و اراده داشت که پس گیرد آنرا و زن اراده داشت که عوضی را که داده بود نیز پس گیرد پس معتبر قول شوهر است در کالای او زیا او منکر است از تملیک و بهست مرآن زن را که پس گیرد آن چیزی را که فرستاده بود بشوهر زیرا که زن میگوید که من فرستاده ام آنرا عوض بخشش پس هرگاه کالای شوهر بخشش نشد کالای زن نیز عوض آن نشد پس هر کدام ایشان راست که پس گیرد کالای خود را همچنین ذکر شده در مسائل متفرقه از کتاب نکاح و ذكر قاضيخان هذه المسألة فى فتاواه هكذا وقال قال ابو بكر الاسكافج ان صرحت حين بعثت انه عوض فكذلك وان لم يصرح بذلك لكنها حثت ان يكون ذلك عوضا ذلك هبة منها وبطلت (فصول عمادى) و ذکر کرده است قاضیخان این مسئله را در فتاوای خود این چنین و گفته است که ابوبکر اسکاف رح گفت که اگر زن صریح گفته بود در وقت فرستادن عوض که بدرستی این چیز عوض است پس حکم آن چنانست که گذشت اگر صریح نگفته بود لیکن آن قصد کرده بود که عوض باشد در نصور به هبخش اشرار فتی باطل