Page 496

جلد چهارم ۴۹۱ کتاب دعوی ان الزوج انما يرجع عليها اذا اشترط الرجوع عند الانفاق بان قال انفق عليك بشرط ان تتزوجنی نفسك منى فان لم تفعلی ارجع عليك بما اما بد شرط الرجوع لا يكون له حق الرجوع والاصح انه اذا زوجت نفسها منه لا يرجع عليها بما انفق وان لم تتزوج نفسها يرجع عليها بما انفق شرط الرجوع عند الانفاق او لم يشترط ذلك هذا اذا انفق عليها بشرط التزوج اما اذا انفق عليها من غير هذا الشرط ولكن علم عرفا انه ينفق ليتروحه لا تتزوج اختلاف المشايخ رح فيه منهم من قال يرجع عليها بما ذكره الفضلي لان المعروف كالمشروط وهو الاشبه عندنا وقال الصدر الشهيد رح الصحيح انه لا يرجع (فصول عمادبی) در روایت شده است از بعض مشایخ رح که جز این نیست که شوهر وقتی رجوع میکند بر زن که شرط کرده باشد رجوع کردن را وقت نفقه کردن چنانچه گفته باشد که نفقه میکنم بر تو بشرطیکہ بنکاح بدهی نفس خود را بمن واگر بنکاح ندادی رجوع میکنم بر تو بآنچه نفقه کرده ام بر تو اما بغیر از شرط کرد رجوع او را حق رجوع کردن نیست و اینست که اگر انزن بنکاح داد نفس خود را با و رجوع نکند باو بر آنچه که برا و نفقه کرده واگر بنکاح نداد نفس خود را با ورجوع کند بر او بر انچه نفقه کرده خواه رچور را شرط کرده باشد وقت نفقه کردن یا نه و این حکم وقتی است که بر وی نفقه کرده باشد بشرط انکاری کردن اما اگر بروی نفقه کرد باشد بغیر شرط نکاح ولیکن از عرف و عادت معلوم می شد که نفقه میکند بروی بشرط نکاح اختلاف کرده اند مشایخ رحمهم الله تعالی در ان بعضی گفته اند که رجوع نکند بنابر قیاس آن چیزیکه امام فضلی رح ذکر کرده است زیرا که مشهور در عرف مانند آن است که شرط کرده شده باشد و همین حکم مشابه تر است بحق نزد ماد اما صدر شهید رحمہ الله تعالی علیہ گفته است که صحیح این است که رجوع نکند