Page 425

جلد چهارم ۴۰ کتاب دعوی اقرار او بنکاح برای غیر مدعی منع کننده حکم قاضی بشاهدان مدعی ادعی علی امراة نکاحا فانکرت وقالت انا امراة فلان الغائب وهو معروف واقام المدعی البینة قبلت بینته الا ان یکون نکاح الغائب معروفا (فصول عمادی) مردی دعوی کرد برزنی نجا را وزن منکر شد و گفت که من زن فلان غایبم و حال آنکه آن مرد معلوم بود و ندان مدعی گواهان را قبول کرده میشود گواهان او مگر قبول کرده نمیشود اگر نکاح غایب مشهور باشد ولوا دعی نکاح امراة فانکرت ولکن لم تقر لرجل آخر ثم اقرت بین یدی القاضی فی مجلس آخر لهذا المدعی یصح اقرارها و یسمع ولو اقرت لرجل آخر ثم لهذا المدعی لا یسمع اقرارها لهذا المدعی (فصول عمادی) و اگر مدعی دعوی کرد زنی را و منکر شد آنزن ولیکن اقرار نکرده بود از برای دیگر بعد از ان اقرار کرد پیشروی قاضی در مجلس دیگر برای همین مدعی صحیح است اقرار او و شینده میشود و اگر آنزن اقرار کرده بود بنکاح مردی دیگر بعد از ان اقرار کرد بنکاح این مدعی درینصورت شنیده نمی شود اقرار او برای مدعی اذا تزوج العبد حرة ثم ادعی ان المولی لم یاذن له بالنکاح وقالت المراة قد اذن لم یفرق بینهما لا قراره بفساد النکاح ولا یصدق فی ابطال المهر و یلزمه الساعة ان دخل بها ولها النفقة مادامت فی العدة وان لم یدخل بها یلزمه نصف المهر وکذا اذا قال لا ادری اذن لی اولم یاذن (فصول عمادی) وقتی که نکاح گرفت غلام کسی زنا اصیل را بعد از ان دعوی کرد که مولای من اذن نکرده بود مرا بنکاح کردن و زن فایده غلام بعد از نکاح دعوی عدم اذن نمود گفت که