Page 415

جلد چهارم ۴۱۰ کتاب دعوی الباب الثامن فى دعوى النكاح وما يتعلق بالنكاح من المهر و النفقة وغير ذلك وفيه فصلان باب هشتم ثابت است در بیان دعوای نکاح و دعوای آن چیزیکه تعلق بنکاح دارد از مهر و نفقه و جز آن و درین باب دو فصل است الفصل الاول فى دعوى النكاح فصل اول ثابت است در بیان دعوای نکاح و فتاوای رشيد الدين رح فى دعوى النكاح لو لم يقل الزوج اعطيت لها المعجل لا يمنع ذلك صحة الدعوى لانه يدعى ملك النكاح اما لو ادعى طاعتها يجب ان يقول دست پیمان داده ام بوى لان الطاعة انما يجب عليها اذا اخذت المعجل (فتاوی عمادی) و در فتاوای رشید الدین رحمه الله علیه مذکور است که در دعوای نکاح اگر نگفت شوهر که داده ام مهر معجل آنرا این منع نمیکند صحیح شدن دعوای او را زیرا که شوهرش دعوی میکند ملک نکاح را اما اگر آن شوهر دعوی میکرد فرمان برداری اور ا درینصورت واجب است این که بگوید که دست پیمان را داده ام بآنزن زیرا که فرمان برداری اووا میشود بر آنزن وقتی که گرفته باشد مهر معجل خود را و فى نكاح الذخيرة اذا ادعى النكاح بحضرة من الشهود فالاصح انه لابد لصحة الدعوى من ان يذكر سماع الشهود الحرين العاقلين البالغين المسلمين كلام المتعاقدين معا وسماع كل من المتعاقدين كلام الاخر وكون المحل قابلا اى المرأة التي احلها الشرع بالنكاح (هكذا فى الكبرى وفصول عمادة) و در کتاب نکاح کتاب ذخیره مذکور شده که اگر دعوی کرد نکاح زنی را بحاضر بودن شاهدان پس صحیح ترین است که چاره نیست برای صحت دعوی از بیان کردن سه چیز از شنیدن شاهدان حران عاقلان بالغان مسلمانان سخن عقد کنندگانرا یکجا و ناچار لیست از ذکر شنیان عاقدان سخن یکدیگر را و از بودن محل قابل نکاح یعنی زنی باشد که نکاحش در شرع برای شوهر فایده شوهدر دعوی نکاح حفت که مهرمعجل سدیده ام فایده در دعوای نکاح ناچار نیست از ذکر شنیدن شاهدان کلام متعاقدین را