Page 364

جلد چهارم ٣۵٩ کتاب دعوی مذکور است در کتاب خلاصة الفتاوی ذکر ابن سماعة رحمة الله تعالی علیه ادعى رجل على رجل انه اخذ منه مالا وهو كذا و كذا ووصفه با مر يعرف فاقام المدعى عليه بينة ان المدعى قد اقر ان هذا المال المسمى المفسر اخذه منه فلان والمدعى ينكر فليس هذا با بطال للدعوى المدعى ولا اكذاب لبينته الجوازان اخذه ثم رده عليه ثم اخذه المدعى عليه ولو ان المدعى على اقام البيئة ان هذا المدعى اقران فلانا وكيل هذا المدعى عليه اخذ منه هذا المال فهذا ابطال لدعوى المدعى واكذاب لبينته قالوا والمراد من مسألة الوكيل ان لا يكون الموكل وهو المدعى علیه ذا سلطان اما اذا كان ذا سلطان كان الضمان فيه على الموكل وهو المدعى عليه والمراد من الوكالة المذكورة فيه الامر لا حقيقة الوكالة كذا فى الذخيرة (خزانة المفتين وعالمكيري) ذکر کرده است ابن سماعہ رحمۃ اللہ علیہ که مردی دعوی کرد بر مرد دیگر که گرفته است ازمن مالی را که آن چنین و این چنین است وصفت کرد آنرا بچھ زیکہ شناخته می شد نامهای بآن صفت و مدعی علیه گواهان گذرانید که مدعی اقرار کرده است که آنمال نامیده شده بیان کرده شده را از من دیگر کس گرفته است و مدعی منکر بود از ان پس این گواهان باطل نمیکرداند دعوای مدعی راونه در و غگو میکرداند گواهان او را زیرا که رواست این که آن فلان گرفته باشد آن مال را بعد از آن بمدعی پس داده شد آنرا بعد از ان مدعی علیه گرفته باشد آنرا واگر مدعی علیه گواهان بگذارد که این مدعی اقرار کرده است که فلان وکیل مدعی علیه گرفته است این مال از من پس این باطل کننده است دعوای مدعی را و در و غگو میکر داند گواهان فایده که مدعی علیه گواهان بگذراند که این مدعی اقرار کرده است که مدعا را از من دیگر فلان گرفته است